04 mrt 2018

Alle rauwheid op een stokje!

Hoe je kunt leunen op de old-school Mindfulness in het hippe van de rauwe beleving.

04 mrt 2018

Ook in bewustwordingsland zijn er hypes. Zo zie je woorden die in zijn, als een soort sláng. Een tijdje geleden was ‘dankbaar’ hot. Dit verschoof naar ‘moeiteloos.’ Nu merk je dat het woord ‘rauw’ in de picture staat.

De laatste tijd hoor ik dit begrip te pas en te onpas vallen. Ik merk dat ik me er aan kan irriteren voornamelijk omdat dit woord in mijn eigenwijze ogen behoorlijk uitgehold raakt, leeg. Ik hoor mensen over dit onderwerp spreken in een context zonder empathie, hart en ziel.

Het houdt niet op bij alleen het spirituele taaltje. Ook zie ik hoe deze trend zich voortzet in verschillende workshops en retraites. De mindfulness met de bijbehorende uitnodigende mildheid en vriendelijkheid vierde hoog tij. Dit is naar de andere kant omgeslagen en nu pushen mensen zichzelf om alles op een rauwe wijze te doorleven en doorvoelen. Alleen dan is het goed genoeg. Nog erger: begeleiders zie ik het stimuleren en hier begin ik te huiveren.

Want.

Échte rauwheid ervaren, is écht niet niks.

Wanneer iets wezenlijks grondig doorleefd wordt, kan dit ontzettend indrukwekkend zijn. Rauwe gevoelens kunnen zich in gruwels vormen. Grillig zelfs, als een open wond waar scherp langs geschuurd wordt, een duisternis die zich zwart opent of een ijzingwekkende schrik die trillend vanuit elke vezel in je opwelt. Dit kan immens eng aanvoelen en dit mag niet onderkend worden…., is mijn bescheiden mening.

Ik hoop dat met bovenstaande duidelijk is dat ik geen hekel heb aan het begrip ‘rauw’ maar de sfeer waarin dit benaderd kan worden.

Want eerlijk = eerlijk, ook ik ben een voorstander van rauwe verwerking en doorvoeling míts de juiste omstandigheden aanwezig zijn. Wanneer echt rauwheid kan worden ervaren en dit in een uiterst geborgen omgeving gebeurt dan gaat er een wereld van pracht open en is dit ultiem helend. Je autonomieknop gaat op AAN, je innerlijke sfeerlampje schijnt steeds helderder in levensverlangen en de weg naar authenticiteit wordt vrijgemaakt. Wanneer je door de krappe benauwde tunnel van rauwheid kruipt, is er aan het einde echt dat toffe toffe licht!

Deze rauwe randen in de ervaring gaan in de regel gepaard met pijn. Om herbeleving of een extra trauma te voorkomen is zorgvuldigheid een onmisbare voorwaarde. Vast blijven zitten in die smalle tunnel wil niemand. Kwetsbare broze stukken komen maagdelijk bloot te liggen, benadering vanuit een respectvolle houding is dan ook de gouden regel hierin. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de milde vriendelijke ontmoeting vanuit de old fashioned mindfulness (heb je die training ooit toch niet voor niks gedaan 🙂 ) een koesterende laag is om de rauwe beleving te kunnen omhullen als een soort wakende gemoede(r)lijke bedding. Wanneer er op zo’n manier doorvoeld wordt, kun je ontdekken hoe teer en fragiel dit rauwe gevoel eigenlijk is én hoeveel liefde er uiteindelijk ín huist.

HUHHHH?!?!?

Ja, echt waar. De kern van rauwheid is liefde net als in de oog van een orkaan rust te vinden is.

Dit brengt schoonheid, een volte, is puur en onbevangen, onschuldig. Maar in het diepe springen zonder duikbril hoeft echt niet altijd. Mocht je een drang naar rauwheid in je hebben zoek de passende omgeving op waar je gedragen voelt. Een plaats waar je kunt vallen én waar je een veilige landing kunt ervaren.

Heb je je plekkie hierin gevonden? Gaaf. Dan wens ik je een intens innerlijk genot in het beleven van je eigen liefdevolle avontuur in rauwheid. Heb je toch nog vragen? You know how to reach me.

(PS: Zelf vind ik massagetherapie en focusing een ultieme spaceholding. Maar ja, da’s voorspelbaar natuurlijk. 🙂 )

Leave a comment
More Posts
Comments

Comments are closed.