24 sep 2016

Loslaten als de warme bladeren én toelaten als een karaktervolle boom.

Het thema van de herfst.

24 sep 2016

Loslaten, het thema van de herfst. Als ik de herfst voor me haal, zie ik een goudbruine, warm roodgekleurde karaktervolle natuur. Als ik nog even door fantaseer, zie ik vervolgens deze prachtige bladeren op de grond dwarrelen en hoor ik mezelf foeteren terwijl ik m’n tuin aanhark om deze losgelaten plakkerige rotzooi op te ruimen. Dit voorbeeld belichaamd perfect mijn kriebelige twijfelende irritatie bij het woord: loslaten.

Laat ik er eens een herfstachtig zelfonderzoek op loslaten (leuke woordspeling al zeg ik het zelf 🙂 ) Wat maakt nu dat dit woord op deze manier bij mij resoneert? Wat is mijn gevoel nu eigenlijk echt bij loslaten?

Als ik eerlijk ben, is het niet alleen het daadwerkelijke woord, maar alles erom heen. De hippe bewustwordingstijdschriften staan er deze periode vol mee en de mensen praten er, zoals ik het zie, veel te makkelijk over. Alsof na het loslaten alles weer is in orde is. Zit je iets dwars? Gewoon ff loslaten en, simsalabim, je bent (weer) gelukkig.

herfst-2Voor mij werkt het duidelijk niet zo. ‘Laat het los’ is een uitspraak die misschien voor sommigen past maar echt niet sluitend is voor iedereen. Neem nu bijvoorbeeld mijn irritatie over dit woord. Als ik me inprent: ‘joh, laat die irritatie toch lekker los,’ klinkt het wenselijk mindful maar binnenin me ga ik me stiekem alleen maar meer ergeren. Door het onbewust voorbij gaan aan mijn gevoel lijkt het wel of mijn irritatie extra wordt gevoed. Het grappige is dat als ik mijn kriebels serieus neem en van alle kanten bezie, ik het tegenovergestelde merk. Alsof het in me nu juist minder gaat jeuken en mijn ergenis zakt. Hmmm, hier zit blijkbaar een sleutel…

Er schiet me trouwens iets te binnen. Als ik nu het herfstprincipe eens omdraai: De boom laat niet de bladeren los maar andersom, de bladeren laten immers los van de boom. Daar hoeft de boom helemaal niet zijn best of moeite voor te doen! Door alleen maar toe te laten ontstaat het loslaten als vanzelf. En als een boom dit kan, kunnen wij dit ook. Ook toelaten is niet altijd even makkelijk hoor. Hartstikke spannend zelfs! Wel klinkt het voor mij veel natuurlijker en dáárdoor toegankelijker. Toelaten als een karaktervolle boom, wauw!

Net als de prachtige gekleurde natuur voel ik me warm worden. Nu mag de herfst ook voor mij beginnen. En het opvegen van de losgelaten (innerlijke) bladeren? Tja, dat hoort er ook bij. 🙂

PS: In de massagetherapie gaat het trouwens ook om het toelaten van datgene wat er in je omgaat om vervolgens te ontdekken dat actief loslaten misschien wel helemaal niet meer nodig is. Heerlijk.

Leave a comment
More Posts
Comments

Comments are closed.