30 okt 2016

De ellende van zelfverwijt, schaamte en angst.

Hoe schuldgevoel me overheerste en ik de schrik niet mocht voelen.

30 okt 2016

Twee keer in mijn leven heb ik gedacht dat mijn leven zou eindigen. De eerste keer was op achttienjarige leeftijd en ik ’s nachts van mijn fiets werd af getrokken. De tweede keer gebeurde tien jaar later toen ik in de auto een bocht te ruim nam. Plotseling zag ik twee grote felle koplampen op me af komen.

Beide gebeurtenissen had ik diep in mezelf weggestopt. Zo diep dat ik ze eigenlijk bijna was vergeten. Wel kon ik plotseling zomaar héél erg schrikken vanuit het niets en kon mijn stemming extreem omslaan bij iets kleins. Dit verborg ik zo goed achter een grote lach dat ik er bijna zelf in geloofde. Zo droeg ik jaren lang deze ervaringen met me mee, zonder dat ik het in de gaten had.

WebMijn stemmingswisselingen werden extremer. Ik voelde me minderwaardig en daarbij voelde mijn lijf als staal. Nog steeds had ik niet door wat er in me omging. Totdat iemand een verhaal vertelde over schuldgevoel. In en knus gezelschap zaten we aan een eettafel en terwijl de anderen nietvermoedend verder gingen over dit onderwerp merkte ik dat ik stiller werd en m’n stalen harnas pijnlijk beknelde. Nu ik dit schrijf, voel ik nog een brok in m’n keel. Ik herkende me in het verhaal. Dit ging over mij.

De ellende die zelfverwijt met zich meebrengt. Toentertijd had ik mezelf de schuld gegeven dat ik van de fiets was af getrokken. Welk meisje fiets er nu midden in de nacht alleen? Het auto-ongeluk tien jaar later had ik veroorzaakt en had ik dus ook aan mezelf te danken. Deze blog schrijf ik niet om een discussie uit te lokken of m’n schuldgevoel wel of niet terecht was. Wel werd op dat moment aan de tafel duidelijk voor mij dat deze innerlijke houding me dwarsboomde op een doordringende defensieve manier. Het bepaalde zelfs mijn leven.

Door mijn onbewuste zelfverwijt voelde ik me minderwaardig. Ik schaamde me en nam het mezelf kwalijk. Ik gunde het me niet om maar iets van de toen opgelopen immense schrik te mogen toegeven en er hulp of aandacht voor te vragen. Zo hield ik mezelf gevangen in strengheid. Na dit confronterende inzicht aan de eettafel, heb ik in een veilige omgeving mijn mechanisme kunnen aanzien en de schrik die daarna alsnog loskwam. Het was verschrikkelijk. Tegelijkertijd werd ik bevrijd van die stalen harnas om me heen en volgde er tranen, eerst van jarenlange vermoeidheid en daarna van opluchting.

Mijn lichaam heeft me geholpen dit te ontdekken. Deze gaf het immers aan zonder dat ik het doorhad. Nadat ik mijn stalen harnas als signaal ging zien, kwam dit in mijn bewustzijn. Natuurlijk durfde ik in het begin deze lichaamsgerichte interactie met mezelf bijna niet aan. Gelukkig was er toentertijd een helpende hand voor mij in de massagetherapie.

Herken je je in bovenstaande en heb je ook (even) een steun in de rug nodig? Laat het me weten, wellicht kan ik iets voor je betekenen?

 

Leave a comment
More Posts
Comments

Comments are closed.