Privé: Blog

Geen categorie

Viewing posts from the Geen categorie category

~ Lieve Bronzie met zijn diepe kleuren van lood en goud ~

Ruim 10 jaar geleden toen ik in het buitenland woonde, had ik een hond: Bronzie. Voordat hij bij mij thuis kwam, was hij een zwervertje en was er hete olie over hem heen gegooid. Hierdoor was er een grote brandwond ontstaan en was zijn vacht permanent weg geschroeid. Na meerdere operaties had hij ‘alleen nog maar’ een grote kale plek over bijna de hele lengte van zijn ruggetje. Deze plek was als de kleur van zilverkleurig staal, zwart lood. Soms kon dit tere huidje weer een beetje openscheuren en kleurde het lood met donkerrood bloed. Zijn naam had hij gekregen in het dierenasiel en had hij te danken aan de kleur van zijn vacht maar eigenlijk had hij beter goudlokje ofzo kunnen heten. De rest van zijn vacht glansde namelijk als goud in de Curaçaose zon.

Bronzie was duidelijk zichtbaar verminkt. Daarom werd hij maar niet geadopteerd vanuit het asiel en belandde hij uiteindelijk bij mij thuis. Wanneer je naar hem keek, kon je misschien een glimp voelen van de pijn die heeft moeten lijden. Maar als je écht naar hem keek, kon je alleen maar vertederd glimlachen. Bronzie was een kampioen in trucjes leren. Je hoefde maar met je ogen te knipperen en hij kende weer een nieuw spelletje. Als hij met zijn staart kwispelde, dan kwispelde zijn hele lijfje guitig aandoenlijk. Daarbij was hij heerlijk onschuldig ondeugend met z’n fonkelende zwarte oogjes, vol levenslust! Je kon niet anders dan van Bronzie houden én oh, oh, oh, wat ontving hij deze liefde toch onbevangen! Hij stal iedereens hart.

In afgelopen retraiteweek van het Centrum voor Tantra werd een verhaal verteld over de Alchemisten die lood in goud veranderen, als symboliek voor transformatie. Voor mij is Bronzie mijn lieve lood & goud voorbeeld. Ook al had het bestaan hem zoveel aangedaan, had hij zoveel recht om de wereld te haten. Hij deed het niet. Hij likte zijn wonden, liet zijn beschadigingen zacht verzorgen en leefde zijn leven. VOL LIEFDE. ♥️

Potjandorrie wat heb ik veel van dit diertje geleerd. Bijvoorbeeld hoe betekenisvol omhullend ~ leven in het nu ~ kan voelen en hoe Bronzie dit voor mij belichaamde. Wellicht is er in dit verhaal wel iets anders wat jou raakt en waar wij weer via jou van kunnen leren. Als je dit wilt delen, leuk! Ik ben benieuwd.

♥️ Spreken is zilver. Luisteren is goud. ♥️

Voelen dat er naar je geluisterd wordt. Dat er écht naar je geluisterd wordt. Zo écht dat je niet alleen voelt dat er naar je geluisterd wordt maar dat je zelfs diep vanbinnen aanvoelt wat je zélf zegt. Dat het klopt met al je innerlijke pijlen. Dat het heelt tot in je ziel. Dat je écht kunt luisteren naar jezelf in de geborgen aanwezigheid van de ander.

In plaats van Koningsdag heb ik de afgelopen dagen royaal vertoeft in de aanwezigheid van dé Focusing – koninginnen van Nederland, Erna de Bruijn (87) en Christine Langeveld (80). In een bedding van vertrouwen en immense levenswijsheid voelde ik me de koning te rijk! Ieder persoon met een beetje passie voor deze vorm van introspectie staat trappelend in de rij om iets te mogen proeven van alle kennis en ervaring die zij belichamen in de Focusing en ik was één van de geluksvogels, vier hartverwarmende dagen lang!

In tedere ontroering heb ik nog meer verbinding mogen maken met de diepte van mijn ware natuur en de betekenisvolle gevoelswaarde van de rol die koesterende zorgvuldigheid speelt in Focusing. Nu onderuit op de bank met een kop thee flink nagenieten van alles wat ik dit weekend in mijn heerlijke innerlijke schatkist van beleving en levensgroei in begeleiding heb kunnen stoppen… wat heb ik toch een magisch vak!

Mocht je nu ook een keer een focusingsessie willen ervaren (eventueel in combinatie met massagetherapie)? Fijn! Je weet me te vinden. Ik kijk naar je uit. ♥️

Hoera, het is VANDAAG! ♥️

Tijdens het ziektebed van mijn vader ruim vijf jaar geleden ontving ik voor de allereerste keer het verborgen geschenk van ‘het hier en nu.’ Wanneer ik alles om me heen losliet en me samen met hem helemaal in het moment waande, voelde ik de omhullende koestering van het heden. Van moment tot moment ontmoette ik de diepte van het leven in een overgave om, hoe immens rot het allemaal kon zijn, tegelijkertijd zacht te kunnen leunen op een innerlijke troostende houding van zijn.

In deze zielvolle periode leerde ik, zonder dat ik het echt doorhad, de heilzame bedding van Mindfulness kennen door te leven in het nu met dat wat er is. Later is dit betekenisvolle besef meer gaan groeien en natuurlijk wilde ik er meer van weten. (Anders zou Jansje, Jansje niet zijn. ?) En potjandosie, wat is deze practise in pure aandacht, magisch mooi…

Vandaag heb ik m’n certificaat behaald voor de basisopleiding voor Mindfulnesstrainer aan het Centrum voor Mindfulness in Amsterdam en voel me een blij (paas) ei! ? Voorlopig ga ik nog geen trainingen geven hoor. Wel ga ik de komende tijd eens even flink nagenieten van weer een fijne studietijd en mijn verwondering dat ik dit allemaal zomaar kan doen…

 Hoera, het is VANDAAG! ♥️

Stekeligheidsalert!

Oh jongens, het was weer zover. Eén keer in de zoveel tijd heb ik een dag van stekeligheid én die was DUIDELIJK gister. Ik irriteerde me aan iedereen, leverde kritiek op alles en niks was goed (genoeg).

Gelukkig weet ik tegenwoordig dat dit een onzekere kant in mij is die ik keihard projecteer op de buitenwereld. ( De ander kan er niks aan doen, zeg maar.  ) Weer een wake-up call voor ff lekker wat zelfreflectiewerk.

stekeligheidDit patroon in mij heb ik ooit ontdekt tijdens massagetherapie door de combinatie van introspectie, aanraking en lichaamsbewustwording. Ik ben er blij mee, het scheelt me nu immers aardig wat ongemakkelijke momenten. 

Herken jij zo iets? Ik help je heel graag dit soort ingekerfde belemmerende overtuigingen te ontrafelen, gaaf! Daarna voel je immers altijd op een wellicht rare manier iets van opluchting én dat is tof. Benieuwd? Kijk eens op m’n website: www.vandaaginhethierennu.nl

Het frappante is, is dat ik me in m’n praktijk zo goed als nooit irriteer en alles juist hartstikke goed genoeg is ookal voelde ik me in eerste instantie chagrijnig. Hmmmm, interesting…      Daar ga ik straks es ff uitgebreid op bezinnen, fijn.

Ps: dit is mijn – stekelige – irritatie -gelukkig valt het weer mee – look maar dat hadden jullie natuurlijk al gezien. 

Is het een droom, een dagdroom? Nee… het is gewoon m’n beleving!

Ze staat in een donkere ruimte. Pikzwart. Of toch niet helemaal zwart want in de schemer ziet ze dat ze voor een muur staat. Ze reikt haar hand uit en merkt dat ze een soort van doek aanraakt. ’Hmmm, dus geen muur,’ bedenkt ze zich. Een dik doek, een gespannen doek als een tentdoek. Eentje die niet zomaar kapot gescheurd kan worden. Wil ze uit deze ruimte komen, dan zal ze hier doorheen moeten breken. Ze heeft ze een mes nodig om er een gat in te steken.

Plotseling voeltSuperman ze een soort superpower en zonder mes maar met ‘bare hands’ ssssscheurrrrrt ze het doek open. Net zoals superman dit vroeger deed in een stripboek. Het kost haar moeite, maar haar vastbeslotenheid en kracht helpen zodat ‘t lukt. In plaats van dat ze vervolgens heldhaftig soepel door dit gat springt, blijft ze staan. Een deken van verslagenheid bedekt haar. Turend door het gat doemt er een schouwspel van valsheid, verloochening en achterdocht voor haar op. Een Judas-gevoel bekruipt haar, een toneel van leugens, is wat ze voor zich ziet.

Aan de horizon in de nabije verte ziet ze een helder mooi licht schijnen. De menigte ervoor zorgt voor lange schaduwen. Dit licht bestempelt ze als de vrijheid. De weg ernaar toe wordt verspert door een warrige krioelend tafereel omsluierd in wantrouwen. Ze kijkt ernaar. Ze ziet zichzelf kijken. Dan begint het licht feller te stralen en de schaduwen worden korter.

Dit verhaal gaat natuurlijk over mij. Het was geen droom, ook geen dagdroom. Verder had ik geen drugs gebruikt en ik was broodje nuchter. Gelukkig weet ik met mijn gezonde verstand dat ik niet gek ben (tja, wat is gek 😉 ). Op een bühne van symboliek vertaalde dit podium mijn belevingswereld.

Het voelt spannend én tegelijkertijd bevrijdend om mezelf op deze manier te kunnen benaderen. Helemaal te kunnen zijn met wat er in me ontstaat. Zonder kader, zonder hokjes, en zonder perse duidelijkheid (terwijl het tegelijkertijd juist zo voelbaar duidelijk is). Laat maar ontluiken die boel, net als de komende lente. Op deze manier geef ik mezelf de gelegenheid om mijn belevingswaarheid te zien, dwarrelt m’n zelfinzicht rustig vanuit m’n onderbewustzijn m’n bewustzijn in en leer ik weer lekker veel van mezelf.

Zo werkt het dus met gevoel. Of eigenlijk de laag onder je heldere gevoel, waar de vaagheid start. De mysterische wereld die in je huist maar waar je niet helemaal bij komt, zeker niet met je verstand. Deze prachtige binnenwereld, is absoluut niet logisch en valt zeker niet te begrijpen. Tenminste, in eerste instantie. Wel is deze te snappen trouwens. In je ‘hele hebben en houwen’ voel je dat het klopt ook al is het niet zomaar uit te leggen. Dit innerlijke leven vol verrassingen en tegelijkertijd diep herkenbaar.

Zo raar is het trouwens helemaal niet hoor. Kijk maar eens hoe kinderen hun verbeelding gebruiken om te groeien. Wij, als volwassenen, kunnen bedolven worden onder het cement van onze rationele kant.

Dit alles ontstond bij mij in een oefening gerelateerd aan opstellingenwerk afgelopen weekend in een diepgaande workshop van Hilda Wartena van Raak. Wist je dat massagetherapie en Focusing je ook kunnen brengen naar deze eigen inwaartse ervaringsplek om te oefenen in bewustwording? Jongens, jongens, jongens. Wat is mijn vak toch mooi. 🙂

Uitproberen of wil je meer weten? Laat het mij weten!