Privé: Blog

Bewustwording

Viewing posts from the Bewustwording category

Tastzin, levenszin en verbinding met jou!

Van mijn vierentwintigste tot mijn dertigste heb ik zes en een half jaar op Curaçao gewoond. Op een gegeven moment had ik zes honden. Deze lieve roedel maakte toentertijd mijn huis mijn thuis. De oudste, Jazz, was een kruising tussen een Mechelse herder en een Chow Chow. Prachtig, hij leek wel een leeuw, statig én ondeugend tegelijkertijd. Shari, was ‘de moeder’ van het stel en vooral de kleintjes zochten bij haar de koestering. Bronzie, was een zwervertje. Tijdens zijn zwerversbestaan was er olie over hem heen gegooid waardoor zijn ruggetje zwaar verminkt was. Door deze beschadiging werd hij maar niet geadopteerd vanuit het dierenasiel en belandde hij, gelukkig, bij mij thuis. Hij hield heel erg van spelen, leerde je hem een trucje dan kon hij deze voordat je met je ogen had geknipperd. Danou was heel onzeker, kon zich daardoor wat jaloers gedragen. Af en toe had ze simpelweg gewoon extra zachte veilige aandacht nodig. Gaia was een schoonheid met haar sneeuwwitte vachtje en fonkelzwarte ogen, straalde zij in tederheid. Tenslotte was daar nog Loki, een kruising tussen een Jack Russel en Chi Wah Wah. Hij was duidelijk de kleinste maar met zijn stoere karaktertje dacht hij dat hij de grootste was. Dit gedrag bracht natuurlijk geweldige taferelen met zich mee.
 
Ondanks dat ik ze natuurlijk niet konden praten, kon ik met ze lezen en schrijven. Zij communiceerden met mij op een manier waar geen woorden voor nodig waren en ik in deze helderheid hun geheel kon verstaan.
 
Deze wijze van contact herken ik trouwens ook bij mijn kleinste nichtje van bijna twee jaar. Nu kan ze al aardig haar zegje doen. Maar ook toen ze nog niet kon praten, deed ze zeker niet onder haar twee oudere broertjes die gezellig de oren van je hoofd kletsen. Ze maakte contact met mij op een laag die verder gaat dan de gesproken taal.
 
Binnenkort ben ik deelnemer op een hele mooie fijngevoelige massagedag en toen ik me hiervoor opgaf kwam ik hierbij bovendien dit mechanisme tegen. Op deze dag is het namelijk de bedoeling dat je met een partner komt. De organisator wist dat ik graag mee wilde doen en omdat er nog iemand was die zich graag wilde aansluiten, stelde ze voor dat we samen voor die dag wellicht een setje konden vormen. We kenden elkaar niet dus zou het handig zijn om elkaar eerst even te spreken. Zo werden de telefoonnummers uitgewisseld. Na een fijn telefoongesprek besloten we om binnenkort samen naar deze fijne sensitieve dag van aanraking te gaan. Afsluitend aan het gesprek, hoorde ik mezelf zeggen: ‘eigenlijk wilde ik gewoon even je stem horen.’ Ik realiseerde me dat mijn gevoel niet rustte op de woorden die waren uitgesproken maar dat mijn beslissing was gemaakt door de klank van de stem van de ander. Iets wat, blijkbaar, veel verder gaat dan de tekst.
 
Net zoals het bijgaande plaatje natuurlijk. Oogcontact zegt alles, letterlijk alles.
 
In bovenstaande voorbeelden spreek ik over een soort van instinctief intuïtief diepe laag resonerend in je hart en lijf tot in het DNA van je ziel. Een weten heel oer en primair, misschien zelfs wel de bron van het bestaan? Noem ‘t: Gevoel. 😊 Datgene wat contact tussen alles en iedereen mogelijk maakt en er zuivere verbinding kan zijn. Dieren en kinderen zitten er al. Wij volwassen niet zomaar. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga zien dat dit niet vanzelfsprekend is en hoe speciaal dit eigenlijk is. Ik merk bijvoorbeeld dat als ik echt werkelijk vanuit de grond van mijn gevoel in contact ben met de ander, ik echt heel bewust kan ervaren hoe geweldig dit er toe doet. (Zelfs als het contact niet perse fijn is)
 
Zelf heb ik deze laag ooit echt vrij ontdekt en heel erg kunnen laten groeien door me te laten masseren. Ik weet nog de eerste keer dat ik gemasseerd werd en zelfs een beetje schrok. Door in alle veiligheid en rust via de aanraking van mijn lichaam het wezenlijke in mezelf de aandacht te geven, kreeg mijn gevoel steeds meer de vredige ruimte. Kon het vervolgens lekker verankeren en kon ik steeds meer gerust vanuit deze aanvoelende basis in eerlijk authentiek verbinding met de ander. Voor mij magnifiek en intens betekenisvol.
 
Ik ben dan ook blij hoe ik mijn zintuig: tastzin, gebruikte voor mijn eigen levenslust en levenszin. Ben heel benieuwd naar jullie ervaringen. Op welke wijze ontdek jij dat je je gevoel de aandacht geeft die het verdiend en hoe merk je dat je dit meeneemt in het contact met de ander? Wat is jouw essentiële gevoels – ’foefje’? Welke zintuigen zet jij in om lekker in het leven te staan? Vertel, ik ben heel benieuwd!
 
Fijne dag mensen. Geniet van jezelf, elkaar én de zon! ♥️

~ Al die verschrikkelijke bananen en chocopasta’s ~

In het boeddhistische klooster Plum Village waar ik laatst een paar indrukwekkende weken was, heb ik kennis gemaakt met superfijne tafelmanieren. De momenten van ontbijt, lunch en diner (allen in stilte) verliepen namelijk volgens een vaste routine en ik vond het gewéldig.

In buffetvorm werden alle verrukkelijke gerechten aangeboden. Nadat de bel was gegaan mocht je aansluiten in de rij en kon je jezelf verwennen. Daarna nam je plaats in de eetzaal aan één van de 20 lange tafels á 6 tot 8 personen. Tijdens het ontbijt wachtte je totdat je eigen tafel volledig bezet was. Nadat je eerst je heerlijke bord en vervolgens elkaar met de handen voor je hart in een buiging had begroet, startte je gezamenlijk met smullen. Bij de lunch wachtte je tot de gehele eetzaal gevuld was. Als iedereen had plaatsgenomen, kon je met zijn allen tegelijkertijd genieten van opnieuw het verschrikkelijk lekkere eten. ’s Avonds hoefde je op niemand te wachten en wanneer je comfortabel een plekje had gevonden, startte er weer een genietmoment. Wel was het daarbij een ongeschreven regel dat als er iemand naast je aanschoof, je de ander met je handen tegen elkaar voor je borst non verbaal even ‘eet smakelijk!’ wenste.

Ik ontdekte opnieuw hoe fijn ik het eigenlijk vind om in gezelschap, gezamenlijk en toch op jezelf, echt rustig te kunnen eten. Bij Plum Village was dit elke dag het geval, magnifiek. Daarbij inspireerde de veganistische keuken me enorm. Zonder overdrijven heb ik echt genoten vanuit mijn tenen, elke maaltijd. De liefde van de natuur en toewijding van de nonnen proefde ik in elke hap opnieuw. Meestal waren de gerechten gebaseerd op de Vietnamese keuken maar ook de Franse met ingrediënten uit hun eigen happy farm en omgeving kwam aan bod.

Tot op een ochtend het volgende gebeurde… Op een bepaalde morgen had ik mijn bord versierd met heerlijke havermout, een stokbroodje belegd met verse honing en de ultieme pruimensjam. Nog wat partjes appel en peer maakten de entourage van mijn hemelse ontbijt af. Wachtend op de anderen aan mijn tafel was ik me al aan het verlekkeren met alle verwennerij wat ik mezelf gunde. Toen kwam er iemand tegenover me zitten mét een banaan.

DIE IK NIET HAD.

Daarna kwam er iemand naast me zitten mét een cracker belegd met een dikke laag veganistische chocoladepasta.

DIE IK ÓÓK NIET HAD.

Innerlijke zuchtend richtte ik me weer op mijn eigen bord terwijl mijn blik met die van één van de oudere nonnen kruiste en ik even naar haar glimlachte. Toevallig later op de dag, gaf deze zelfde non een inspirerende dharmatalk (soort van lezing over het boeddhisme). Ze vertelde ons onder andere over hoe belangrijk het is voor je eigen gemoedsrust en je eigen innerlijke evenwichtigheid om de aandacht op jezelf te houden en jezelf hierin te eren in plaats van je te vergelijken met anderen. Deze valkuil in afleidingen, kon volgens haar immers op de kleinste onverwachte momenten gebeuren. Bijvoorbeeld tijdens het ontbijt in de eetzaal van Plum Village wanneer je ogen vallen op het bord van de anderen.

‘WHHHAAAAATTT??? Ze heeft het over mij! Ze heeft mûh gûhziennnnn!!! Zie je wel, nonnen zien alles… Wowwwww, freakyyyy!’

Grote kans trouwens dat de helft van de zaal zich, net zoals ik, aangesproken voelde. 😊

Deze boodschap heeft me ongemerkt wel aan het bezinnen gezet. Zo zie ik steeds helderder hoe makkelijk ik me andermans bananen en chocolade pasta om mijn oren laat vliegen én het soms zelfs, wellicht onbewust, op zoek. Bijvoorbeeld hier op facebook. Sommige bananen en pasta zijn gave inspiratie maar het meeste haalt bij mij vooral een onnodige onzekerheid en soms zelfs, verstandelijk niet te plaatsen, jaloezie omhoog.

In het leren van de aandacht op mijzelf te richten en me hierdoor meer solide te voelen, is meditatie (op wat voor manier dan ook) de laatste jaren een soort van eerste levensbehoefte geworden. Voor mij voelt het als een opluchting dat ik dit van mezelf weet én ook weet hoe ik mezelf hierin kan helpen. Ik ben heel geïnteresseerd hoe dit voor jullie geldt. Dus lief online-vriend, vertel, wat is jouw manier om jezelf in stevigheid te ervaren en je niet af te laten leiden door al die veel te (schijn) lekkere bananen en chocopasta’s?

Ben hartstikke benieuwd! Leuk!

PS: op die betreffende ochtend heb ik na het ontbijt natuurlijk nog wel ff een banaan en een wafel met een éxtra dikke laag chocoladepasta genomen. Ik ben niet gek. 😎

Alle rauwheid op een stokje!

Ook in bewustwordingsland zijn er hypes. Zo zie je woorden die in zijn, als een soort sláng. Een tijdje geleden was ‘dankbaar’ hot. Dit verschoof naar ‘moeiteloos.’ Nu merk je dat het woord ‘rauw’ in de picture staat.

De laatste tijd hoor ik dit begrip te pas en te onpas vallen. Ik merk dat ik me er aan kan irriteren voornamelijk omdat dit woord in mijn eigenwijze ogen behoorlijk uitgehold raakt, leeg. Ik hoor mensen over dit onderwerp spreken in een context zonder empathie, hart en ziel.

Het houdt niet op bij alleen het spirituele taaltje. Ook zie ik hoe deze trend zich voortzet in verschillende workshops en retraites. De mindfulness met de bijbehorende uitnodigende mildheid en vriendelijkheid vierde hoog tij. Dit is naar de andere kant omgeslagen en nu pushen mensen zichzelf om alles op een rauwe wijze te doorleven en doorvoelen. Alleen dan is het goed genoeg. Nog erger: begeleiders zie ik het stimuleren en hier begin ik te huiveren.

Want.

Échte rauwheid ervaren, is écht niet niks.

Wanneer iets wezenlijks grondig doorleefd wordt, kan dit ontzettend indrukwekkend zijn. Rauwe gevoelens kunnen zich in gruwels vormen. Grillig zelfs, als een open wond waar scherp langs geschuurd wordt, een duisternis die zich zwart opent of een ijzingwekkende schrik die trillend vanuit elke vezel in je opwelt. Dit kan immens eng aanvoelen en dit mag niet onderkend worden…., is mijn bescheiden mening.

Ik hoop dat met bovenstaande duidelijk is dat ik geen hekel heb aan het begrip ‘rauw’ maar de sfeer waarin dit benaderd kan worden.

Want eerlijk = eerlijk, ook ik ben een voorstander van rauwe verwerking en doorvoeling míts de juiste omstandigheden aanwezig zijn. Wanneer echt rauwheid kan worden ervaren en dit in een uiterst geborgen omgeving gebeurt dan gaat er een wereld van pracht open en is dit ultiem helend. Je autonomieknop gaat op AAN, je innerlijke sfeerlampje schijnt steeds helderder in levensverlangen en de weg naar authenticiteit wordt vrijgemaakt. Wanneer je door de krappe benauwde tunnel van rauwheid kruipt, is er aan het einde echt dat toffe toffe licht!

Deze rauwe randen in de ervaring gaan in de regel gepaard met pijn. Om herbeleving of een extra trauma te voorkomen is zorgvuldigheid een onmisbare voorwaarde. Vast blijven zitten in die smalle tunnel wil niemand. Kwetsbare broze stukken komen maagdelijk bloot te liggen, benadering vanuit een respectvolle houding is dan ook de gouden regel hierin. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de milde vriendelijke ontmoeting vanuit de old fashioned mindfulness (heb je die training ooit toch niet voor niks gedaan 🙂 ) een koesterende laag is om de rauwe beleving te kunnen omhullen als een soort wakende gemoede(r)lijke bedding. Wanneer er op zo’n manier doorvoeld wordt, kun je ontdekken hoe teer en fragiel dit rauwe gevoel eigenlijk is én hoeveel liefde er uiteindelijk ín huist.

HUHHHH?!?!?

Ja, echt waar. De kern van rauwheid is liefde net als in de oog van een orkaan rust te vinden is.

Dit brengt schoonheid, een volte, is puur en onbevangen, onschuldig. Maar in het diepe springen zonder duikbril hoeft echt niet altijd. Mocht je een drang naar rauwheid in je hebben zoek de passende omgeving op waar je gedragen voelt. Een plaats waar je kunt vallen én waar je een veilige landing kunt ervaren.

Heb je je plekkie hierin gevonden? Gaaf. Dan wens ik je een intens innerlijk genot in het beleven van je eigen liefdevolle avontuur in rauwheid. Heb je toch nog vragen? You know how to reach me.

(PS: Zelf vind ik massagetherapie en focusing een ultieme spaceholding. Maar ja, da’s voorspelbaar natuurlijk. 🙂 )

De plek van de waarheid én creativiteit.

Leonard Cohen (levenskunstenaar) en Eugene (Gene) T. Gendlin (filosoof en psychotherapeut), twee inspirerende voorbeelden in mijn leven. Beiden vorig jaar overleden. Voor mij belichaamden ze precies datgene waar ik zo naar verlang, van kan leren én genieten. Ik heb twee filmpjes gevonden waarin ze beiden vertellen over een waarheidsplek in je waarvan uit je kan communiceren.

Een plek in je die voor iedereen beschikbaar is en waar ik in ieder geval verschrikkelijk goed kan vertoeven. Als ik bij deze plek in me aanwezig ben, dan voelt ’t dat ‘het’ (wat dat dan ook mag zijn 🙂 ) er werkelijk toe doet.

Hieronder geef ik de gevonden filmpjes aan met een korte uitleg. Je moet wel een beetje geinteresseerd zijn in innerlijk werk en de waarheid anders is het misschien een beetje saai. 🙂

In dit gave interview zegt Cohen bij minuut 3.16: ‘If i knew where the words came from, i would go there more often. quote-everyone-has-a-kind-of-magical-system-that-they-employ-in-the-hopes-that-this-will-open-leonard-cohen-153-95-58Everybody has a kind of magical system’ en vertelt hij over zijn indrukwekkende trage writersproces. Prachtig, als ik dit hoor dan slaat mijn hart bij wijze van spreken drie keer over, zo gaaf vind ik het. Gendlin op zijn beurt vertelt op een conferentie ‘Beyond words’ over ditzelfde onderwerp. Hier legt hij uit wanneer woorden raken aan het impliciete en wanneer niet, wat er innerlijk met je gebeurt als je precies de juiste woorden vindt bij datgene wat er binnen in je omgaat. Hij spreekt over ‘fresh language’ bij minuut 26.15 in dit youtubefilmpje en geeft als voorbeeld: een gedicht die nog niet af is. Hij geeft aan dat als je een deadline hebt en het echt moet, je natuurlijk een manier kan verzinnen om het gedicht af te krijgen maar dat het eigenlijk niet zo werkt. Gendlin zegt: ‘Poetry comes from where we live and it wants something from you.’ Helemaal tegek, weer slaat mijn hart drie keer over.

Bovenstaande is voor mij aardse spiritualiteit. Beiden vertellen dat als je contact maakt met die plek in je waarin jouw waarheid spreekt, de woorden komen waarvan je wéét dat die precies kloppend zijn. Spreken of schrijven vanuit deze houding is een heel vervullend helend proces mits je jezelf hierin alle ruimte geeft in het besef dat het tijd nodig heeft. Vaak gaat het niet altijd vanzelf (en dan plotseling weer wel 🙂 ). Voor iedereen is het anders. Als ik zelf in zo’n schrijftoestand ben, is het een ramp als bijvoorbeeld de deurbel gaat. Ik wil dan écht niet gestoord worden. Ik weet van anderen dat die stukken tekst kunnen schrijven met letterlijk hun kinderen op schoot. Ook als ik spreek van die waarheidsplek, doe ik dit geregeld al stotterend, hummend en haperend totdat de woorden exact kloppen met datgene wat er in me speelt. Maar een andere keer vloeien de woorden zo rap vanuit mijn ‘magic place’ dat ik er zelf verbaasd over ben.

Deze ‘place to be’ zit niet in m’n hoofd maar in m’n lijf, of eigenlijk uiteindelijk overal in m’n gestel. Bij mij zit ie ten eerste ongeveer bij mijn borst, middel en lager. Als de woorden precies komen zoals het bedoeld is dan spreid er vanaf daar een openende lichaamssensatie uit en ontspant mijn hele lichaam vanuit een inzicht dat het goed zit. Heel tof, zo krijg ik eigenlijk steeds meer een relatie met mezelf. Ik ben het dan met mezelf eens, zeg maar. Vanuit deze houding vervolgens een ander benaderen, is helemaal tof. 🙂

Word je nieuwsgierig? Zou je meer hierover willen weten? Dan ben je hier op het juiste adres. Om dit te oefenen zijn er veel manieren. De basis is in je lijf aankomen, je innerlijk de aandacht geven en aan het woord laten. Een mooie manier om dit te leren, is Focusing. Focusing is een proces waarin een dieper liggende belevingslaag in je wordt uitgenodigd om zich te laten zien en uit te spreken. (Er is trouwens niks zweverigs aan, deze methode is wetenschappelijk onderzocht vanuit de psychotherapie).

Ik volg hier een studie in. In december heb ik nog één lesdag, daarna hoop ik na dit studiejaar officieel Focusingbegeleider te zijn volgens The International Focusing Institute. Spannend en gaaf. Deze maand heb ik kennismakingssessies ingepland (zit al vol) maar die zullen waarschijnlijk in januari nog een keertje voorbij komen. Heb je er zin in? Hou deze FB-pagina dan in de gaten. Leuk!

In iedergeval voor nu veel innerlijk plezier met jezelf en de ander. Maak er een mooie donderdag van!

 

Hoe mijn donkerte me naar lichtheid bracht.

Sh*****t, wat wilde ik graag liefdevol zijn. Zacht, de warmte voelen en deze uitstralen. Licht, dartelend, vrolijk. De ander in deze innerlijke houding ontmoeten.

Maar sh*****t, wat lukt dat NIET! Irritatie bedruipte me, jaloezie kraste aan me met scherpe nagels, frusterende hatelijke gedachtes beslopen me als een valse kat. Ksssssshhhhhh, graaauuwwwwwww, oergeluiden met schérpe blik en stalen spieren.

Owwww, ik wilde zo graag in de roze wolk van liefdevolheid! Dan maar in de fake-stand met het idee dat als ik gewoon probeer, ik vanzelf in de sfeer van liefdevolheid zou kunnen plonsen. Deze zelfgecreëerde nepheid volhouden lukte me wel drie volle seconden.

De donkere kant MOEST aandacht. Ook dit deel stond aan de deur te kloppen en ik MOEST deze deur open maken, dit wist ik. In rillingen merkte ik deze grens van engheid. Ik dacht dat ik dit niet zou durven en tegelijkertijd voelde ik dat ik dit wél wilde. Een binnenste drang openbaarde zich om in deze ervaring te duiken, uiting aan te geven en ook deze gevoelens in het recht te laten staan, te eren. Deze innerlijke worsteling te mogen ervaren in echtheid. Lekker rauw.

Ibiza uitzichtPure overgave in waarheid en, holy moly, wat spannend! Wat voelde ik me levend! Een instinctief gevoel van oprechtheid openbaarde zich in trouwheid aan mezelf. Ik smolt in een natuurlijke teerheid waardoor voorzichtigheid niet nodig was. Comfortabele dierlijkheid stroomde van mijn hart via mijn adem zo door mijn botten tot aan mijn vingertoppen, mijn kruin en tenen. Het vulde me van binnenuit en ik kon het wel uitschreeuwen van geluk. Een schreeuw zonder herrie, in diepe stilte vulde deze mijn hele innerlijke universum vanuit de aarde tot aan de sterren van de hemel.

De donkere kant had mij de intentie van echte liefdevolheid getoond en ik had het gezien! Plotseling voelde ik een liefde zonder lief te hoeven doen maar gewoon: te zijn. Puur. Mijn ziel stond ondertussen tevreden grappig grinnikend toe kijken. Zij wist al lang dat dit proces nodig was en verwarmde me net als deze mooie zonsopgang. De donkerte die lichtheid bracht. De lichtheid die de donkerte toeliet. De donkerte en lichtheid samen, aanvullend op elkaar.

De waarheid rules. Tof. Zielsvervullende zinvolheid. Happy end (die niet eindigt).

Ook je eigen dierlijke oer-waarheid willen ervaren? Wees welkom in mijn praktijk voor massagetherapie. Meer willen weten? Kijk eens op mijn site www.vandaaginhethierennu.nl of contact me.

PS: Deze foto was mijn adembenemende uitzicht vanuit mijn kamer in Ibiza de afgelopen dagen en symboliseert vandaag mijn bovenstaande woorden. Dit schrijven is ontstaan vanuit de gave bevrijdende dans tijdens een mystieke retraite georganiseerd door Tantric Dance tijdens een themadag: dark & light.

De speciale warmte van een open haard.

Een berichtje vanochtend van een lieve vriendin, een mooi gesprek met mijn moeder. De kerst die bij zoveel mensen speciale gevoelens oproept. Ook ik heb mijn kerstverhaal of eigenlijk verhalen welke beiden de dag voor kerst begonnen.

Mijn eerste verhaal begint op 18 jarige leeftijd. Op kerstavond of eigenlijk nacht, werd ik plotseling van mijn fiets getrokken. De sneeuw die normaal gesproken de winter zo nostalgisch maakt, zorgde ervoor dat ik niet weg kon rennen van de narigheid die gebeurde. Die kerst was voor mij een hele stille kerst. Letterlijk, ik zei de nodige woorden en voor de rest zweeg ik. Gelukkig was er thuis de warme veilige open haard. Hieraan kon ik de kou die om mijn hart was geslagen, iets verwarmen terwijl ik urenlang in de roodgele vlammen staarde.

De jaren erna voelde ik altijd de dag voor kerst een onbestemd gevoel. Alsof er iets boven mijn hoofd hing en er iets onvoorspelbaar naars ging gebeuren. Dit bracht me natuurlijk altijd me bij de dag-voor-kerst-herinnering, die op 18-jarige leeftijd.

Tot vier jaar geleden. Deze dag voor kerst werd ik ’s ochtends wakker met een beeld van een heel helder woord: VANDAAG. Ik wist het, dit zou mijn praktijknaam worden! Jaaaaahhhhh!!!! In plaats van de zwaarte die ik de jaren ervoor voelde bij het opstaan, wist ik niet hoe snel ik mijn bed uit moest springen!

open-haardEen paar maanden ervoor was mijn vader overleden. Tijdens zijn ziektebed was de uitspraak -Hoera, het is vandaag!- van grote betekenis voor ons, als gezin, geweest. In deze schrijnende tijd leunden we allen zonder dat we het doorhadden, op de steun die ‘het nu’ ons gaf. We haalden hier onze kracht uit. Een mooi gesprek, een zachte stilte of de zon die warm in de woonkamer scheen, elke dag was er wel iets om te eren in het moment, VANDAAG. Het met regelmaat zeggen van de zin –Hoera, het is vandaag!-, hielp ons deze sterfteperiode aan te kunnen. Mijn vader heeft deze zin tot het laatste genoemd.

Dat ik mijn praktijknaam uit deze zin, in VANDAAG gevonden had, voelde als het mooiste kerstcadeau wat ik ooit gekregen had. Dit was precies wat ik wilde: mensen ondersteunen het nu-gevoel te beleven. Ondanks dat ik mijn vader zo intens miste, was hij deze kerst extra hartverwarmend geruststellend dichtbij. Deze kerst was zielvol én echt. Ook nu staarde ik in de roodgele vlammen van de open haard maar dit keer was er geen koud hart. Ik voelde de warmte stralen van binnenuit.

Dit jaar op de dag voor kerst ben ik op een retraiteweek. Toen ik dit een tijdje geleden boekte, voelde ik me heel zeker: deze kerst ga ik bezinnen, yes! Nu het bijna zover is, heb ik er natuurlijk zin in maar vind ik het stiekem ook wel spannend hoor. Het liefste zou ik de dag voor kerst eerst eventjes bij de open haard kruipen om, samen met mijn vader in mijn hart, in de roodgele vlammen van de open haard te staren… en zo innerlijk verwarmd m’n komende kerst-retraite-avontuur te starten voor, wie weet, een volgend kerstverhaal.

Ik wens je NU een kerst vol innerlijke warmte waardoor jouw lichtjes in je ogen zullen gaan stralen, helemaal op je eigen manier. (en als je ergens een open haard tegen komt, kruip er maar lekker bij om heerlijk te staren in de roodgele vlammen. )

(PS: ik moet bekennen dat deze warme open haard foto geen kerstfoto is maar gemaakt op een fijne kampeervakantie deze zomer op Vlieland. )

De ellende van zelfverwijt, schaamte en angst.

Twee keer in mijn leven heb ik gedacht dat mijn leven zou eindigen. De eerste keer was op achttienjarige leeftijd en ik ’s nachts van mijn fiets werd af getrokken. De tweede keer gebeurde tien jaar later toen ik in de auto een bocht te ruim nam. Plotseling zag ik twee grote felle koplampen op me af komen.

Beide gebeurtenissen had ik diep in mezelf weggestopt. Zo diep dat ik ze eigenlijk bijna was vergeten. Wel kon ik plotseling zomaar héél erg schrikken vanuit het niets en kon mijn stemming extreem omslaan bij iets kleins. Dit verborg ik zo goed achter een grote lach dat ik er bijna zelf in geloofde. Zo droeg ik jaren lang deze ervaringen met me mee, zonder dat ik het in de gaten had.

WebMijn stemmingswisselingen werden extremer. Ik voelde me minderwaardig en daarbij voelde mijn lijf als staal. Nog steeds had ik niet door wat er in me omging. Totdat iemand een verhaal vertelde over schuldgevoel. In en knus gezelschap zaten we aan een eettafel en terwijl de anderen nietvermoedend verder gingen over dit onderwerp merkte ik dat ik stiller werd en m’n stalen harnas pijnlijk beknelde. Nu ik dit schrijf, voel ik nog een brok in m’n keel. Ik herkende me in het verhaal. Dit ging over mij.

De ellende die zelfverwijt met zich meebrengt. Toentertijd had ik mezelf de schuld gegeven dat ik van de fiets was af getrokken. Welk meisje fiets er nu midden in de nacht alleen? Het auto-ongeluk tien jaar later had ik veroorzaakt en had ik dus ook aan mezelf te danken. Deze blog schrijf ik niet om een discussie uit te lokken of m’n schuldgevoel wel of niet terecht was. Wel werd op dat moment aan de tafel duidelijk voor mij dat deze innerlijke houding me dwarsboomde op een doordringende defensieve manier. Het bepaalde zelfs mijn leven.

Door mijn onbewuste zelfverwijt voelde ik me minderwaardig. Ik schaamde me en nam het mezelf kwalijk. Ik gunde het me niet om maar iets van de toen opgelopen immense schrik te mogen toegeven en er hulp of aandacht voor te vragen. Zo hield ik mezelf gevangen in strengheid. Na dit confronterende inzicht aan de eettafel, heb ik in een veilige omgeving mijn mechanisme kunnen aanzien en de schrik die daarna alsnog loskwam. Het was verschrikkelijk. Tegelijkertijd werd ik bevrijd van die stalen harnas om me heen en volgde er tranen, eerst van jarenlange vermoeidheid en daarna van opluchting.

Mijn lichaam heeft me geholpen dit te ontdekken. Deze gaf het immers aan zonder dat ik het doorhad. Nadat ik mijn stalen harnas als signaal ging zien, kwam dit in mijn bewustzijn. Natuurlijk durfde ik in het begin deze lichaamsgerichte interactie met mezelf bijna niet aan. Gelukkig was er toentertijd een helpende hand voor mij in de massagetherapie.

Herken je je in bovenstaande en heb je ook (even) een steun in de rug nodig? Laat het me weten, wellicht kan ik iets voor je betekenen?

 

Het is toch écht zover… Nu ben ik therapeut…

Tja, en dan ben ik nu zomaar een lichaamsgericht therapeut. Na vier prachtige jaren, is mijn opleiding Holos afgerond en start er een volgende fase… Van masseur naar therapeut. Hoe ga ik me profileren? Hoe wil ik mezelf kenbaar maken? Op welke manier wil ik benaderd worden en hoe wil ik worden gezien?

Hoe doen anderen dit eigenlijk? Als ik om me heen kijk, zie ik van alles. Oudere therapeuten hoor ik geregeld het indrukwekkende aantal jaar noemen dat ze in het vak zitten en bij de jongeren merk ik dat ze contact maken door het delen van hun eigen persoonlijke ontwikkeling en meer werken ‘met de cliënt samen’.

Ook ik hoor mezelf af en toe het rijtje van alle doelgroepen noemen waar ik mee heb gewerkt. Dan neig ik toch wel naar de oudere garde en bevestig ik mijn werkervaring. Mijn bloggen zijn meer gericht op mijn eigen persoonlijke belevingen wat je ziet bij de jongere therapeuten.
wees-jezelf-480x678Maarja, wie zegt dat de therapeut met jarenlange ervaring niet al die tijd op repeat heeft gestaan? Misschien heb ik in mijn ervaring met de verschillende doelgroepen ook wel steeds hetzelfde rondje gelopen? En naar aanleiding van mijn bloggen, lees ik soms ongevraagd advies van de lezer waar ik me vervolgens aan irriteer. Dus mijn bewustwordingsproces delen, geeft ook niet altijd de verbinding die ik graag zou willen.

En nu? Nu noem ik nooit meer mijn werkervaring en schrijf ik nooit meer bloggen. Maar niet heus. 🙂

Wat voor mij wel steeds meer duidelijker wordt dat de kracht ligt in de aandacht op mezelf richten en hiervan uit mezelf ontdekken om daadwerkelijk mezelf, mezelf te kunnen noemen. Snap je ‘em nog? Eigenlijk geldt dit voor alles in mijn leven dus ook in mijn therapeutschap.

Ik kom er meer én meer achter dat ik ook niet anders kan. Er is geen andere weg. Als ik niet mezelf kan zijn, dan gaat alles in me in een soort van opstand. Dit is wel eens anders geweest en heb ik moeten leren. Op een gegeven moment kreeg ik in de gaten dat daar juist de sleutel lag. Dus hoe meer ik mezelf toeliet om alle hoekjes in mezelf op een rustige manier uit te pluizen en af te stoffen, hoe meer ik mezelf leerde kennen en voelde dat ik iets te bieden had ten eerste aan mezelf en vanuit daar aan de wereld. Ik groeide naar mezelf.

Nu is het steeds meer als een voorwaarde: eerst mezelf zijn daarna volgt de rest. Ook als therapeut compleet met mijn kennis van diverse doelgroepen en mijn schrijfplezier want ook dit maakt mij mezelf. Personen begeleiden in ‘jezelf zijn’ is mijn passie. Dit is duidelijk wat ik wil, als mens en daarin als therapeut.

Wat heerlijk om twijfelend een blog te beginnen en mezelf al schrijvend te herinneren in wat ik écht wil én goed in ben! Jezelf zijn rules. 🙂 Herken je die drang naar jezelf willen zijn? Wil je meer weten? Dan hoor ik het van je en wellicht kan ik iets voor je betekenen.

…Wat een levensreis…

Daar liep ze door de straten van New York. Haar voeten waren moe terwijl ze ferm haar rug rechtte. Een huilerig gevoel welde op. Gelukkig kon ze dit net op tijd wegslikken. Of toch niet helemaal, over haar wang rolde een traan en zacht viel deze op haar shirt. Snel knipperde ze met haar ogen en met haar mouw veegde ze voor de zekerheid nog maar een keertje over haar gezicht. Ze voelde haar hart kloppen alsof er iemand tegen een dikke zware deur bonsde.

garrisonEen paar dagen later ging haar reis verder naar een plaatsje net boven New York, Garrison. Terwijl ze aan de oever van de prachtige Hudson zat, leunde ze op de kalmte van deze rivier. Ze liet zich omhullen in de weelde van de herfstkleuren. Opnieuw voelde ze een traan en ontdekte ze binnenin haar een zacht stemmetje die haar iets probeerde te vertellen.

Ze hoorde zichzelf heel voorzichtig zeggen dat ze zich de laatste dagen zo zoekend voelde en misschien zelfs wel teleurgesteld. Op elke hoek van Brooklyn wenste ze een sprankeltje geluk te ontmoeten. In de tonen van de musical op Broadway en de stemmen van het gospelkoor in Harlem hoopte ze de warmte te horen. Ze wachtte op de koestering van Central Park en vond het maar niet…

Door deze dwaaltocht in de intensiteit van New York realiseerde ze zich dat ze haar wens aan zachtheid en genegenheid, per ongeluk voorbij was gelopen. Zonder dat ze dit door had, was er geen ruimte geweest voor datgene wat ze eigenlijk zo nodig: de liefde. De liefde voor zichzelf vanuit haar eigen hart. Terwijl ze deze woorden door zich heen liet dwarrelen, verraste haar een nieuw gevoel en ging er zomaar op een vriendelijke krakende manier een innerlijke deur naar haar hart zachtjes op een kier. Op dit moment, aan de Hudsonriver voelde ze zich thuiskomen. Thuiskomen bij zichzelf.

Voordat ze van deze prachtige rivier weer terugliep naar haar slaapplaats voor die nacht, wist ze dat ze nu op de juiste plek was. In een plek van pauze. Een rustpunt gebouwd vanuit een gegronde vesting van vertrouwen. Zo kon ze kruipen in de wijd open welkome armen van The international Focusing Institute in het Garrison Institute. Ze kreeg er nog een fijn innerlijk cadeau bij en er verschenen geweldige indrukken van haar hele reis in New York nu ook in hun sprankelende recht. Nu was ook daar ruimte voor.

New York & Garrison, wat was het een (innerlijk) avontuur in liefde met alles erop en eraan. Nu kon ze genieten.

Bovenstaande gaat natuurlijk over mij. Deze beleving schrijf ik op het luchthaven van New York vlak voordat ik het vliegtuig in stap. Het was geweldig maar ik stond zo in de doe- en zoekstand dat ik wellicht voorbij ging aan datgene wat ik werkelijk nodig had: mezelf. In New York verdwaalde ik in mijn binnenste doolhof en ik vond gelukkig de weg weer terug tijdens een focusmoment aan de Hudson river. Het duurde even voordat ik dit inzag. In dit voorbeeld was het een bevrijdend gevoel om mezelf te mogen toegeven dat niet alles altijd maar positief of leuk hoeft zijn ook al had ik het zo gehoopt. Heerlijk, wat voelde dit echt een eerlijk. Vanuit mijn hart.

Gedurende een seminar van een week lang met verschillende Focustrainers onder o.a. de vleugels van Aaffien de Vries hebben we van elkaar genoten in een prachtig internationaal gezelschap. Vanuit ieder zijn uniekheid deelden we de diversiteit en ontstond er een geheel van hartverwarmende universaliteit.

Ik voel nog meer verhalen opborrelen hoor. Zo heb ik bijvoorbeeld eventjes met Eugene Gendlin aan de telefoon gesproken (WAAAHHHH!!! ) en heb ik ontdekt wat het verlossen van geheimen en het toelaten van herinneringen met me doet én dit allemaal in a focusing way natuurlijk. Het was overtreffend! Wat was dit een grote onvergetelijke levensreis.

(Focussen: een methode om je eigen innerlijke sfeer te proeven en te ontdekken wat je van binnenuit nodig hebt om het leven ten volste tegemoet te kunnen treden.)

Een wens die werkelijkheid wordt.

 In het derde studiejaar tijdens mijn opleiding voor massagetherapie kreeg ik een zweepslag in mijn kuit. AU! Omdat ik natuurlijk niet lang op één been kon staan, betekende dit dat ik zes weken niet kon masseren.
 
In deze zelfde periode kreeg ik het studievak Focussen waarin o.a. de vraag: ‘Wat zegt m’n gevoel? voor mij op een heerlijke vrijblijvende opbouwende manier centraal stond. Ik had geluk want dit innerlijke instrument kan gewoon zittend uitgevoerd worden en zo ging ik me in deze tijd extra hierop richten.
 
Ik was gelijk verliefd. Focussen had mijn hart gestolen! Ik ging workshops volgen en individuele sessies. Zo leerde ik Aaffien de Vries kennen die mij zo steeds meer meenam in haar liefde voor het Focussen.
Nu, ruim twee jaar later, staat de komende dagen Focussen weer voor mij in het middelpunt. leef-je-levenBij het Garrison Institute vlak boven the big Apple in een wonderschone omgeving aan de Hudson river ga ik me onderdompelen in de fijne hartverwarmende wereld van het Focussen. Onder andere Aaffien organiseert op deze, haast niet te geloven, locatie een echte weeklong vanuit The International Focusing Institute. Jeetjemina, wat een droom. Wat een avontuur! 
 
Eerst natuurlijk een paar dagen zelf op pad in de inmense stad New York. Het pakkende nummer van Alicia Keys – New York – staat al het hele weekend op repeat. ‘Concrete jungle where dreams are made of. There’s is nothing you can’t do now your in New York… These streets will make you feel brand new. These lights will inspire you.’ 
Nog één nachtje slapen… Een wens die werkelijkheid wordt. Wat heb ik er zin in!