Privé: Blog

Privé: Blog

De speciale warmte van een open haard.

Een berichtje vanochtend van een lieve vriendin, een mooi gesprek met mijn moeder. De kerst die bij zoveel mensen speciale gevoelens oproept. Ook ik heb mijn kerstverhaal of eigenlijk verhalen welke beiden de dag voor kerst begonnen.

Mijn eerste verhaal begint op 18 jarige leeftijd. Op kerstavond of eigenlijk nacht, werd ik plotseling van mijn fiets getrokken. De sneeuw die normaal gesproken de winter zo nostalgisch maakt, zorgde ervoor dat ik niet weg kon rennen van de narigheid die gebeurde. Die kerst was voor mij een hele stille kerst. Letterlijk, ik zei de nodige woorden en voor de rest zweeg ik. Gelukkig was er thuis de warme veilige open haard. Hieraan kon ik de kou die om mijn hart was geslagen, iets verwarmen terwijl ik urenlang in de roodgele vlammen staarde.

De jaren erna voelde ik altijd de dag voor kerst een onbestemd gevoel. Alsof er iets boven mijn hoofd hing en er iets onvoorspelbaar naars ging gebeuren. Dit bracht me natuurlijk altijd me bij de dag-voor-kerst-herinnering, die op 18-jarige leeftijd.

Tot vier jaar geleden. Deze dag voor kerst werd ik ’s ochtends wakker met een beeld van een heel helder woord: VANDAAG. Ik wist het, dit zou mijn praktijknaam worden! Jaaaaahhhhh!!!! In plaats van de zwaarte die ik de jaren ervoor voelde bij het opstaan, wist ik niet hoe snel ik mijn bed uit moest springen!

open-haardEen paar maanden ervoor was mijn vader overleden. Tijdens zijn ziektebed was de uitspraak -Hoera, het is vandaag!- van grote betekenis voor ons, als gezin, geweest. In deze schrijnende tijd leunden we allen zonder dat we het doorhadden, op de steun die ‘het nu’ ons gaf. We haalden hier onze kracht uit. Een mooi gesprek, een zachte stilte of de zon die warm in de woonkamer scheen, elke dag was er wel iets om te eren in het moment, VANDAAG. Het met regelmaat zeggen van de zin –Hoera, het is vandaag!-, hielp ons deze sterfteperiode aan te kunnen. Mijn vader heeft deze zin tot het laatste genoemd.

Dat ik mijn praktijknaam uit deze zin, in VANDAAG gevonden had, voelde als het mooiste kerstcadeau wat ik ooit gekregen had. Dit was precies wat ik wilde: mensen ondersteunen het nu-gevoel te beleven. Ondanks dat ik mijn vader zo intens miste, was hij deze kerst extra hartverwarmend geruststellend dichtbij. Deze kerst was zielvol én echt. Ook nu staarde ik in de roodgele vlammen van de open haard maar dit keer was er geen koud hart. Ik voelde de warmte stralen van binnenuit.

Dit jaar op de dag voor kerst ben ik op een retraiteweek. Toen ik dit een tijdje geleden boekte, voelde ik me heel zeker: deze kerst ga ik bezinnen, yes! Nu het bijna zover is, heb ik er natuurlijk zin in maar vind ik het stiekem ook wel spannend hoor. Het liefste zou ik de dag voor kerst eerst eventjes bij de open haard kruipen om, samen met mijn vader in mijn hart, in de roodgele vlammen van de open haard te staren… en zo innerlijk verwarmd m’n komende kerst-retraite-avontuur te starten voor, wie weet, een volgend kerstverhaal.

Ik wens je NU een kerst vol innerlijke warmte waardoor jouw lichtjes in je ogen zullen gaan stralen, helemaal op je eigen manier. (en als je ergens een open haard tegen komt, kruip er maar lekker bij om heerlijk te staren in de roodgele vlammen. )

(PS: ik moet bekennen dat deze warme open haard foto geen kerstfoto is maar gemaakt op een fijne kampeervakantie deze zomer op Vlieland. )

De ellende van zelfverwijt, schaamte en angst.

Twee keer in mijn leven heb ik gedacht dat mijn leven zou eindigen. De eerste keer was op achttienjarige leeftijd en ik ’s nachts van mijn fiets werd af getrokken. De tweede keer gebeurde tien jaar later toen ik in de auto een bocht te ruim nam. Plotseling zag ik twee grote felle koplampen op me af komen.

Beide gebeurtenissen had ik diep in mezelf weggestopt. Zo diep dat ik ze eigenlijk bijna was vergeten. Wel kon ik plotseling zomaar héél erg schrikken vanuit het niets en kon mijn stemming extreem omslaan bij iets kleins. Dit verborg ik zo goed achter een grote lach dat ik er bijna zelf in geloofde. Zo droeg ik jaren lang deze ervaringen met me mee, zonder dat ik het in de gaten had.

WebMijn stemmingswisselingen werden extremer. Ik voelde me minderwaardig en daarbij voelde mijn lijf als staal. Nog steeds had ik niet door wat er in me omging. Totdat iemand een verhaal vertelde over schuldgevoel. In en knus gezelschap zaten we aan een eettafel en terwijl de anderen nietvermoedend verder gingen over dit onderwerp merkte ik dat ik stiller werd en m’n stalen harnas pijnlijk beknelde. Nu ik dit schrijf, voel ik nog een brok in m’n keel. Ik herkende me in het verhaal. Dit ging over mij.

De ellende die zelfverwijt met zich meebrengt. Toentertijd had ik mezelf de schuld gegeven dat ik van de fiets was af getrokken. Welk meisje fiets er nu midden in de nacht alleen? Het auto-ongeluk tien jaar later had ik veroorzaakt en had ik dus ook aan mezelf te danken. Deze blog schrijf ik niet om een discussie uit te lokken of m’n schuldgevoel wel of niet terecht was. Wel werd op dat moment aan de tafel duidelijk voor mij dat deze innerlijke houding me dwarsboomde op een doordringende defensieve manier. Het bepaalde zelfs mijn leven.

Door mijn onbewuste zelfverwijt voelde ik me minderwaardig. Ik schaamde me en nam het mezelf kwalijk. Ik gunde het me niet om maar iets van de toen opgelopen immense schrik te mogen toegeven en er hulp of aandacht voor te vragen. Zo hield ik mezelf gevangen in strengheid. Na dit confronterende inzicht aan de eettafel, heb ik in een veilige omgeving mijn mechanisme kunnen aanzien en de schrik die daarna alsnog loskwam. Het was verschrikkelijk. Tegelijkertijd werd ik bevrijd van die stalen harnas om me heen en volgde er tranen, eerst van jarenlange vermoeidheid en daarna van opluchting.

Mijn lichaam heeft me geholpen dit te ontdekken. Deze gaf het immers aan zonder dat ik het doorhad. Nadat ik mijn stalen harnas als signaal ging zien, kwam dit in mijn bewustzijn. Natuurlijk durfde ik in het begin deze lichaamsgerichte interactie met mezelf bijna niet aan. Gelukkig was er toentertijd een helpende hand voor mij in de massagetherapie.

Herken je je in bovenstaande en heb je ook (even) een steun in de rug nodig? Laat het me weten, wellicht kan ik iets voor je betekenen?

 

Het is toch écht zover… Nu ben ik therapeut…

Tja, en dan ben ik nu zomaar een lichaamsgericht therapeut. Na vier prachtige jaren, is mijn opleiding Holos afgerond en start er een volgende fase… Van masseur naar therapeut. Hoe ga ik me profileren? Hoe wil ik mezelf kenbaar maken? Op welke manier wil ik benaderd worden en hoe wil ik worden gezien?

Hoe doen anderen dit eigenlijk? Als ik om me heen kijk, zie ik van alles. Oudere therapeuten hoor ik geregeld het indrukwekkende aantal jaar noemen dat ze in het vak zitten en bij de jongeren merk ik dat ze contact maken door het delen van hun eigen persoonlijke ontwikkeling en meer werken ‘met de cliënt samen’.

Ook ik hoor mezelf af en toe het rijtje van alle doelgroepen noemen waar ik mee heb gewerkt. Dan neig ik toch wel naar de oudere garde en bevestig ik mijn werkervaring. Mijn bloggen zijn meer gericht op mijn eigen persoonlijke belevingen wat je ziet bij de jongere therapeuten.
wees-jezelf-480x678Maarja, wie zegt dat de therapeut met jarenlange ervaring niet al die tijd op repeat heeft gestaan? Misschien heb ik in mijn ervaring met de verschillende doelgroepen ook wel steeds hetzelfde rondje gelopen? En naar aanleiding van mijn bloggen, lees ik soms ongevraagd advies van de lezer waar ik me vervolgens aan irriteer. Dus mijn bewustwordingsproces delen, geeft ook niet altijd de verbinding die ik graag zou willen.

En nu? Nu noem ik nooit meer mijn werkervaring en schrijf ik nooit meer bloggen. Maar niet heus. 🙂

Wat voor mij wel steeds meer duidelijker wordt dat de kracht ligt in de aandacht op mezelf richten en hiervan uit mezelf ontdekken om daadwerkelijk mezelf, mezelf te kunnen noemen. Snap je ‘em nog? Eigenlijk geldt dit voor alles in mijn leven dus ook in mijn therapeutschap.

Ik kom er meer én meer achter dat ik ook niet anders kan. Er is geen andere weg. Als ik niet mezelf kan zijn, dan gaat alles in me in een soort van opstand. Dit is wel eens anders geweest en heb ik moeten leren. Op een gegeven moment kreeg ik in de gaten dat daar juist de sleutel lag. Dus hoe meer ik mezelf toeliet om alle hoekjes in mezelf op een rustige manier uit te pluizen en af te stoffen, hoe meer ik mezelf leerde kennen en voelde dat ik iets te bieden had ten eerste aan mezelf en vanuit daar aan de wereld. Ik groeide naar mezelf.

Nu is het steeds meer als een voorwaarde: eerst mezelf zijn daarna volgt de rest. Ook als therapeut compleet met mijn kennis van diverse doelgroepen en mijn schrijfplezier want ook dit maakt mij mezelf. Personen begeleiden in ‘jezelf zijn’ is mijn passie. Dit is duidelijk wat ik wil, als mens en daarin als therapeut.

Wat heerlijk om twijfelend een blog te beginnen en mezelf al schrijvend te herinneren in wat ik écht wil én goed in ben! Jezelf zijn rules. 🙂 Herken je die drang naar jezelf willen zijn? Wil je meer weten? Dan hoor ik het van je en wellicht kan ik iets voor je betekenen.

…Wat een levensreis…

Daar liep ze door de straten van New York. Haar voeten waren moe terwijl ze ferm haar rug rechtte. Een huilerig gevoel welde op. Gelukkig kon ze dit net op tijd wegslikken. Of toch niet helemaal, over haar wang rolde een traan en zacht viel deze op haar shirt. Snel knipperde ze met haar ogen en met haar mouw veegde ze voor de zekerheid nog maar een keertje over haar gezicht. Ze voelde haar hart kloppen alsof er iemand tegen een dikke zware deur bonsde.

garrisonEen paar dagen later ging haar reis verder naar een plaatsje net boven New York, Garrison. Terwijl ze aan de oever van de prachtige Hudson zat, leunde ze op de kalmte van deze rivier. Ze liet zich omhullen in de weelde van de herfstkleuren. Opnieuw voelde ze een traan en ontdekte ze binnenin haar een zacht stemmetje die haar iets probeerde te vertellen.

Ze hoorde zichzelf heel voorzichtig zeggen dat ze zich de laatste dagen zo zoekend voelde en misschien zelfs wel teleurgesteld. Op elke hoek van Brooklyn wenste ze een sprankeltje geluk te ontmoeten. In de tonen van de musical op Broadway en de stemmen van het gospelkoor in Harlem hoopte ze de warmte te horen. Ze wachtte op de koestering van Central Park en vond het maar niet…

Door deze dwaaltocht in de intensiteit van New York realiseerde ze zich dat ze haar wens aan zachtheid en genegenheid, per ongeluk voorbij was gelopen. Zonder dat ze dit door had, was er geen ruimte geweest voor datgene wat ze eigenlijk zo nodig: de liefde. De liefde voor zichzelf vanuit haar eigen hart. Terwijl ze deze woorden door zich heen liet dwarrelen, verraste haar een nieuw gevoel en ging er zomaar op een vriendelijke krakende manier een innerlijke deur naar haar hart zachtjes op een kier. Op dit moment, aan de Hudsonriver voelde ze zich thuiskomen. Thuiskomen bij zichzelf.

Voordat ze van deze prachtige rivier weer terugliep naar haar slaapplaats voor die nacht, wist ze dat ze nu op de juiste plek was. In een plek van pauze. Een rustpunt gebouwd vanuit een gegronde vesting van vertrouwen. Zo kon ze kruipen in de wijd open welkome armen van The international Focusing Institute in het Garrison Institute. Ze kreeg er nog een fijn innerlijk cadeau bij en er verschenen geweldige indrukken van haar hele reis in New York nu ook in hun sprankelende recht. Nu was ook daar ruimte voor.

New York & Garrison, wat was het een (innerlijk) avontuur in liefde met alles erop en eraan. Nu kon ze genieten.

Bovenstaande gaat natuurlijk over mij. Deze beleving schrijf ik op het luchthaven van New York vlak voordat ik het vliegtuig in stap. Het was geweldig maar ik stond zo in de doe- en zoekstand dat ik wellicht voorbij ging aan datgene wat ik werkelijk nodig had: mezelf. In New York verdwaalde ik in mijn binnenste doolhof en ik vond gelukkig de weg weer terug tijdens een focusmoment aan de Hudson river. Het duurde even voordat ik dit inzag. In dit voorbeeld was het een bevrijdend gevoel om mezelf te mogen toegeven dat niet alles altijd maar positief of leuk hoeft zijn ook al had ik het zo gehoopt. Heerlijk, wat voelde dit echt een eerlijk. Vanuit mijn hart.

Gedurende een seminar van een week lang met verschillende Focustrainers onder o.a. de vleugels van Aaffien de Vries hebben we van elkaar genoten in een prachtig internationaal gezelschap. Vanuit ieder zijn uniekheid deelden we de diversiteit en ontstond er een geheel van hartverwarmende universaliteit.

Ik voel nog meer verhalen opborrelen hoor. Zo heb ik bijvoorbeeld eventjes met Eugene Gendlin aan de telefoon gesproken (WAAAHHHH!!! ) en heb ik ontdekt wat het verlossen van geheimen en het toelaten van herinneringen met me doet én dit allemaal in a focusing way natuurlijk. Het was overtreffend! Wat was dit een grote onvergetelijke levensreis.

(Focussen: een methode om je eigen innerlijke sfeer te proeven en te ontdekken wat je van binnenuit nodig hebt om het leven ten volste tegemoet te kunnen treden.)

Een wens die werkelijkheid wordt.

 In het derde studiejaar tijdens mijn opleiding voor massagetherapie kreeg ik een zweepslag in mijn kuit. AU! Omdat ik natuurlijk niet lang op één been kon staan, betekende dit dat ik zes weken niet kon masseren.
 
In deze zelfde periode kreeg ik het studievak Focussen waarin o.a. de vraag: ‘Wat zegt m’n gevoel? voor mij op een heerlijke vrijblijvende opbouwende manier centraal stond. Ik had geluk want dit innerlijke instrument kan gewoon zittend uitgevoerd worden en zo ging ik me in deze tijd extra hierop richten.
 
Ik was gelijk verliefd. Focussen had mijn hart gestolen! Ik ging workshops volgen en individuele sessies. Zo leerde ik Aaffien de Vries kennen die mij zo steeds meer meenam in haar liefde voor het Focussen.
Nu, ruim twee jaar later, staat de komende dagen Focussen weer voor mij in het middelpunt. leef-je-levenBij het Garrison Institute vlak boven the big Apple in een wonderschone omgeving aan de Hudson river ga ik me onderdompelen in de fijne hartverwarmende wereld van het Focussen. Onder andere Aaffien organiseert op deze, haast niet te geloven, locatie een echte weeklong vanuit The International Focusing Institute. Jeetjemina, wat een droom. Wat een avontuur! 
 
Eerst natuurlijk een paar dagen zelf op pad in de inmense stad New York. Het pakkende nummer van Alicia Keys – New York – staat al het hele weekend op repeat. ‘Concrete jungle where dreams are made of. There’s is nothing you can’t do now your in New York… These streets will make you feel brand new. These lights will inspire you.’ 
Nog één nachtje slapen… Een wens die werkelijkheid wordt. Wat heb ik er zin in!

Loslaten als de warme bladeren én toelaten als een karaktervolle boom.

Loslaten, het thema van de herfst. Als ik de herfst voor me haal, zie ik een goudbruine, warm roodgekleurde karaktervolle natuur. Als ik nog even door fantaseer, zie ik vervolgens deze prachtige bladeren op de grond dwarrelen en hoor ik mezelf foeteren terwijl ik m’n tuin aanhark om deze losgelaten plakkerige rotzooi op te ruimen. Dit voorbeeld belichaamd perfect mijn kriebelige twijfelende irritatie bij het woord: loslaten.

Laat ik er eens een herfstachtig zelfonderzoek op loslaten (leuke woordspeling al zeg ik het zelf 🙂 ) Wat maakt nu dat dit woord op deze manier bij mij resoneert? Wat is mijn gevoel nu eigenlijk echt bij loslaten?

Als ik eerlijk ben, is het niet alleen het daadwerkelijke woord, maar alles erom heen. De hippe bewustwordingstijdschriften staan er deze periode vol mee en de mensen praten er, zoals ik het zie, veel te makkelijk over. Alsof na het loslaten alles weer is in orde is. Zit je iets dwars? Gewoon ff loslaten en, simsalabim, je bent (weer) gelukkig.

herfst-2Voor mij werkt het duidelijk niet zo. ‘Laat het los’ is een uitspraak die misschien voor sommigen past maar echt niet sluitend is voor iedereen. Neem nu bijvoorbeeld mijn irritatie over dit woord. Als ik me inprent: ‘joh, laat die irritatie toch lekker los,’ klinkt het wenselijk mindful maar binnenin me ga ik me stiekem alleen maar meer ergeren. Door het onbewust voorbij gaan aan mijn gevoel lijkt het wel of mijn irritatie extra wordt gevoed. Het grappige is dat als ik mijn kriebels serieus neem en van alle kanten bezie, ik het tegenovergestelde merk. Alsof het in me nu juist minder gaat jeuken en mijn ergenis zakt. Hmmm, hier zit blijkbaar een sleutel…

Er schiet me trouwens iets te binnen. Als ik nu het herfstprincipe eens omdraai: De boom laat niet de bladeren los maar andersom, de bladeren laten immers los van de boom. Daar hoeft de boom helemaal niet zijn best of moeite voor te doen! Door alleen maar toe te laten ontstaat het loslaten als vanzelf. En als een boom dit kan, kunnen wij dit ook. Ook toelaten is niet altijd even makkelijk hoor. Hartstikke spannend zelfs! Wel klinkt het voor mij veel natuurlijker en dáárdoor toegankelijker. Toelaten als een karaktervolle boom, wauw!

Net als de prachtige gekleurde natuur voel ik me warm worden. Nu mag de herfst ook voor mij beginnen. En het opvegen van de losgelaten (innerlijke) bladeren? Tja, dat hoort er ook bij. 🙂

PS: In de massagetherapie gaat het trouwens ook om het toelaten van datgene wat er in je omgaat om vervolgens te ontdekken dat actief loslaten misschien wel helemaal niet meer nodig is. Heerlijk.

Mijn passie bekroond met een handtekening. Wauw!

Contact maken met mijn gevoel, daar had ik aanraking voor nodig. Een aanraking vanuit rust, aandacht en vooral vertrouwen. Dit vond ik vier jaar geleden in de academie voor massagetherapie Holos, een opleiding waar ‘voelen’ en ‘ervaren’ centraal staat als uitnodiging voor zelfonderzoek en inzicht.

p1050438In vier nooit-te-willen-missen studiejaren heb ik met vallen en opstaan mezelf hierin mogen ontwikkelen. Aanraken en geraakt worden. Juist door eerst zelf te ervaren leerde ik zorgvuldig begeleiden in deze lichaamsgerichte therapie. Zo gingen mijn persoonlijke en professionele groei op een diepgaande manier hand in hand en verrijkte dit mijn leven op alle manieren. 

22 september heb ik m’n passie bekroond met m’n handtekening op m’n diploma. Nu ben ik officieel massagetherapeut. Ik heb m’n levensweg gevonden waar mijn hart ligt. Wat voelt dit als bijna onwerkelijk en tegelijkertijd zo ontzettend kloppend…

En nu heb ik zomaar een ticket naar New York geboekt…

Wowwwww.. Morgen is mijn arm denk ik één blauwe plek. Elke keer knijp ik mezelf namelijk of ’t wel echt waar is… Op reis naar New York… Eerst ga ik op ontdekkingstocht in the Big Apple alle gave plekken waar iedereen het altijd over heeft zelf zien. Daarna ga ik daar op pad in een ander innerlijk avontuur. Het avontuur van het Focussen… Als ik eraan denk, slaat m’n hart een paar keer over… (en ik overdrijf niet 🙂 )

adventureIn het derde jaar van mijn opleiding Holos had het studievak Focussen al mijn hart gestolen. Even een korte uitleg: Focussen is een manier om niet alleen te ervaren wat er in je omgaat maar vervolgens ook nog eens dit aanwezige gevoel of stemming op een vrijblijvende manier aan het woord te laten. Vanuit een innerlijke interactie maak je dus ultiem contact met jezelf en zelfs met je Zelf. Hartverwarmend en verschrikkelijk helend. Als je dit mechanisme snapt niet persé met je hoofd maar vooral met je lijf, gaat er een deur van innerlijke beleving voor je open. Mij heeft het me toen geholpen uit de poel van de rottige alcoholverneveling te komen en nu wanneer ik bijvoorbeeld schrijf, dan focus ik waardoor ik exact innerlijk weet dat de woorden sluitend kloppen met wat ik écht wil zeggen op dat moment.

Deze geweldige methode bleef mij roepen en zo ben ik me er meer in gaan verdiepen. Onlangs las ik op www.focusing.org over een seminar (van een week lang!) in New York. Vervolgens trok ik vorige week de stoute schoenen aan en vroeg aan één van de coördinatoren Aaffien de Vries of dit misschien ook iets voor mij zou zijn? Tot mijn verassing zei ze: Ja! En nu heb ik zomaar een ticket naar New York geboekt…

Compleet met ontzettende zenuwen voel ik me zóóóó levend! Ik voel me heel klein van de onzekerheid en ook onoverwinnelijk tegelijkertijd. Wat ben ik mijn aantrekkingskracht naar het focussen dankbaar. Ik heb er naar geluisterd en dit heeft me over de drempel geholpen om het gewoon te gaan DOEN. Mijn hart te volgen. Wat vind ik het bibberend spannend…

Eind september begint het avontuur. Ik voel me als… ‘living on the edge!’ Ik kan het haast niet geloven en het is hartstikke waarheid. Ik voel een snik in m’n keel. Een soort van fijne snik die roept: Ik LEEF!!!

Hoe de woorden: moedig, dapper en stoer mij jeuk bezorgen.

Laatst in de geweldige uitzending van zomergasten raakte mij iets diep en graag wil ik dit met jullie delen. Griet Op de Beeck was te gast en één van de beelden die ze liet zien was die van een interview met een verbrand jongetje die later op de eerste hulpambulance wilde werken omdat hij zelf zo goed geholpen was. Als reactie werd er gezegd dat hij dapper was. Ik voelde direct iets kriebelen en prachtig verrast was ik toen ik Griet hoorde reageren dat dit JUIST het probleem was: ‘De sterke kinderen die al vroeg volwassen zijn en de volwassen wereld die dit (onbewust) stimuleert.’ Wauw!

De mensen die mij een beetje kennen, weten inmiddels dat ik een allergie heb voor de woorden: dapper, moedig en stoer. Zelf gebruik ik ze dan ook eigenlijk nooit. Mijn dappere kant heeft mij in mijn leven zo goed ondersteund dat om een gegeven moment mijn kwetsbare kant er zelfs door werd ondergesneeuwd. Dit zorgde er voor dat mijn verdrietige, geschrokken of bange gevoel nog meer naar de achtergrond werd gedrukt en ik nog meer stoerheid nodig had om hiermee om te gaan. Zo kwam ik in een beknellende spiraal van gedrag in moedigheid.

braveZo lang geleden is het niet eens dat ik met mijn patroon van altijd maar sterk moeten zijn, werd geconfronteerd. Toen ik stopte met mijn overheersende alcoholgebruik, gaven anderen goedbedoeld mij complimenten wat goed en stoer dit was van mij. Van binnen voelde ik een teleurstellende steek en van buiten glimlachte ik terug. Ook werden er, met de beste intentie, opmerkingen gemaakt: ‘ en dan kan jij later misschien deze doelgroep (alcoholisten) ook zelf misschien wel begeleiden.’ Ik weet nog dat ik beduusd op de bank thuis zat en dacht: ‘Wie ziet mij? Wie zal er vragen hoe het met mij is?’

Door mijn stoere pantser voorzichtig af te tasten in de massagetherapie heb ik mijn breekbare kant uiteindelijk gelukkig weer kunnen aanraken om voorzichtig te bevrijden uit het verstophoekje. Ik zette mezelf in het licht met alles er op en eraan. Niet alleen mijn sterke kant maar ook de pijnlijke kant die mijn sterke kant zo nodig had gehad. Zo ontdekte ik het allerbelangrijkste en dat was dat ik mezelf toeliet om mezelf helemaal te mogen zien én zijn. Dit had ik misschien, eigenlijk, nog nooit eerder gedaan. En dit? Dit was natuurlijk een onbeschrijfelijk gaaf gevoel. Ik heelde mezelf, maakte mezelf weer compleet.

Hoor je jezelf iemand dapper, moedig of stoer noemen, vraag dan ook eens hoe dit voor diegene is. Kijk naar elkaar, zie elkaar en geniet van elkaar!

Ja, ik vind het naar voor mezelf dat ik me zo voel én dat mag!

‘Wauw!’ Dacht ik toen ik hoorde over de documentaire van Halina Reijn: ‘de OK-vrouw’ over de ongewild kinderloze vrouw. En jeetje, wat voelde het als een grote teleurstelling nadat ik deze documentaire had gekeken. Eindelijk werd dit onderwerp aangekaart en nog steeds werd er, in mijn beleving, om de kern heen gedraaid. In de documentaire zag ik namelijk precies het mechanisme terug wat maakte dat Halina had besloten om deze te maken.

Zoals ze vertelde, begrepen anderen niet dat ze geen fijne vent kan vinden om een gezinnetje stichten. Hier had ze last van en dus een mooi uitgangspunt om een documentaire te maken. In de documentaire zag ik alleen exact dezelfde reacties verpakt op een andere manier. Zelfs Halina deed hieraan mee zonder dat ze het wellicht in de gaten had. Zo gaf ze aan dat de documentaire eigenlijk over een breder onderwerp ging: het niet (aan)passen in de maatschappij.

Haar psycholoog probeerde vervolgens te psychologiseren welke grotere zingeving er in haar verlangen naar kinderen te vinden is, haar kind-hebbende zussen vertelden op hun beurt hun leven als moeder en dat niet altijd de rozen geuren en manen schijnen. Haar moeder die aangaf dat je nooit weet wat er nog zou kunnen gebeuren… De daadwerkelijk kern: dat het naar voor Halina zelf is dat ze zich nu een OK-vrouw voelt, werd nog steeds niet in de spotlight gezet en niet écht bij stilgestaan, kwaliteit-tijd aan gegeven. Dat raakte me diep.

In de documentaire huilde Halina terwijl ze een brief naar haar ongeboren kindje schrijft. Daarin zei ze ook dat ze misschien wel meer de vader van haar kindje mistte. De media struikelde direct over dit zinnetje. Ze was dus geen OK-vrouw maar OM-vrouw (ongewild manloze vrouw). Joh, al had ze tien mannen, tien vrouwen of tien mannen én tien vrouwen… Zo een makkelijke ingang om wéér af te wijken van het onderwerp: dat het naar voor Halina zelf is dat ze zich zo voelt. De titel is niet voor niks: ongewild kindloze vrouw.

kindloosVerhit sprak ik hier laatst over met een vriendin. Die maakte aansluitend de wijze opmerking: ‘Goh jans, ik voel een schrijfsel bij je opkomen…’ Zo zakte m’n temperament (een beetje 😉 ) en ben ik rustig aan verder gaan voelen over dit onderwerp. Eerlijk is eerlijk, bovenstaande gaat natuurlijk helemaal niet om mijn inlevingsvermogen naar Halina of mijn kritiek op de documentaire maar om een duidelijke projectie van mezelf.

Mijn voortplantingswekker rinkelt pijnlijk en ook ik word hier aan herinnerd in allerlei hoedanigheden. De mensen die ongevraagd hele IVF-stories tegen mij beginnen. De zinnen: ‘Je weet nooit wat er nog kan gebeuren’, ‘Zeg nooit, ‘nooit’’ of de vraag: ‘En jij?’ Vrouwen die op oudere leeftijd moeder zijn geworden en mij hun hoopvolle verhaal met de beste intentie vertellen. Mijn portie kinderliefde die ik altijd buitenhuis moet zoeken. De vriendinnen die één voor één zwanger werden en ik innerlijk voelde: ‘Weer iemand die heeft wat ik niet heb…’

Wij, jij en ik, zijn net als elk ander levend organisme gemaakt om voort te planten en als je dit niet doet dan doet dit iets met je. Dus ook met mij. Ons voortplantingshormoon, oxytocine (waardoor je verliefd wordt, met elkaar vrijt, de weeën worden opgewekt, de borstvoeding start en uiteindelijk moeder en kind van elkaar gaan houden) heet ook wel in de volksmond: het knuffelhormoon. Dit is niet voor niks!

Toen ik mijn massagepraktijk startte, zei ik gekscherend: ‘En nu is mijn kindje geboren.’ Soms betrap ik mezelf op de gedachte of mijn praktijk misschien stiekem toch wel echt een stuk in mijn verlangen naar een kindje vervangt. (Ik heb geluk want het is een héél mooi kindje 🙂 )

Waarschijnlijk zal Halina net als ik zelf nooit op een sluitend antwoord komen, wat maakt dat ze geen kinderen heeft. Daar gaat het ook niet om. Deze documentaire heeft mij nog meer laten inzien dat ik het erg voor mezelf mag vinden dat ík geen kinderen heb. Dat ik me mijn verdriet mag toe-eigenen en mezelf het recht mag geven om een klein freubeltje, een speels kleutertje en een lastige puber te mogen missen. Alleen dit besef al laat me op een bepaalde manier completer voelen.

Zoooowww, wat een heerlijkheid, eerlijkheid.
Ja, ik vind het naar voor mezelf dat ik me zo voel én dat mag!