Privé: Blog

Privé: Blog

♥️ Spreken is zilver. Luisteren is goud. ♥️

Voelen dat er naar je geluisterd wordt. Dat er écht naar je geluisterd wordt. Zo écht dat je niet alleen voelt dat er naar je geluisterd wordt maar dat je zelfs diep vanbinnen aanvoelt wat je zélf zegt. Dat het klopt met al je innerlijke pijlen. Dat het heelt tot in je ziel. Dat je écht kunt luisteren naar jezelf in de geborgen aanwezigheid van de ander.

In plaats van Koningsdag heb ik de afgelopen dagen royaal vertoeft in de aanwezigheid van dé Focusing – koninginnen van Nederland, Erna de Bruijn (87) en Christine Langeveld (80). In een bedding van vertrouwen en immense levenswijsheid voelde ik me de koning te rijk! Ieder persoon met een beetje passie voor deze vorm van introspectie staat trappelend in de rij om iets te mogen proeven van alle kennis en ervaring die zij belichamen in de Focusing en ik was één van de geluksvogels, vier hartverwarmende dagen lang!

In tedere ontroering heb ik nog meer verbinding mogen maken met de diepte van mijn ware natuur en de betekenisvolle gevoelswaarde van de rol die koesterende zorgvuldigheid speelt in Focusing. Nu onderuit op de bank met een kop thee flink nagenieten van alles wat ik dit weekend in mijn heerlijke innerlijke schatkist van beleving en levensgroei in begeleiding heb kunnen stoppen… wat heb ik toch een magisch vak!

Mocht je nu ook een keer een focusingsessie willen ervaren (eventueel in combinatie met massagetherapie)? Fijn! Je weet me te vinden. Ik kijk naar je uit. ♥️

Hoera, het is VANDAAG! ♥️

Tijdens het ziektebed van mijn vader ruim vijf jaar geleden ontving ik voor de allereerste keer het verborgen geschenk van ‘het hier en nu.’ Wanneer ik alles om me heen losliet en me samen met hem helemaal in het moment waande, voelde ik de omhullende koestering van het heden. Van moment tot moment ontmoette ik de diepte van het leven in een overgave om, hoe immens rot het allemaal kon zijn, tegelijkertijd zacht te kunnen leunen op een innerlijke troostende houding van zijn.

In deze zielvolle periode leerde ik, zonder dat ik het echt doorhad, de heilzame bedding van Mindfulness kennen door te leven in het nu met dat wat er is. Later is dit betekenisvolle besef meer gaan groeien en natuurlijk wilde ik er meer van weten. (Anders zou Jansje, Jansje niet zijn. ?) En potjandosie, wat is deze practise in pure aandacht, magisch mooi…

Vandaag heb ik m’n certificaat behaald voor de basisopleiding voor Mindfulnesstrainer aan het Centrum voor Mindfulness in Amsterdam en voel me een blij (paas) ei! ? Voorlopig ga ik nog geen trainingen geven hoor. Wel ga ik de komende tijd eens even flink nagenieten van weer een fijne studietijd en mijn verwondering dat ik dit allemaal zomaar kan doen…

 Hoera, het is VANDAAG! ♥️

Alle rauwheid op een stokje!

Ook in bewustwordingsland zijn er hypes. Zo zie je woorden die in zijn, als een soort sláng. Een tijdje geleden was ‘dankbaar’ hot. Dit verschoof naar ‘moeiteloos.’ Nu merk je dat het woord ‘rauw’ in de picture staat.

De laatste tijd hoor ik dit begrip te pas en te onpas vallen. Ik merk dat ik me er aan kan irriteren voornamelijk omdat dit woord in mijn eigenwijze ogen behoorlijk uitgehold raakt, leeg. Ik hoor mensen over dit onderwerp spreken in een context zonder empathie, hart en ziel.

Het houdt niet op bij alleen het spirituele taaltje. Ook zie ik hoe deze trend zich voortzet in verschillende workshops en retraites. De mindfulness met de bijbehorende uitnodigende mildheid en vriendelijkheid vierde hoog tij. Dit is naar de andere kant omgeslagen en nu pushen mensen zichzelf om alles op een rauwe wijze te doorleven en doorvoelen. Alleen dan is het goed genoeg. Nog erger: begeleiders zie ik het stimuleren en hier begin ik te huiveren.

Want.

Échte rauwheid ervaren, is écht niet niks.

Wanneer iets wezenlijks grondig doorleefd wordt, kan dit ontzettend indrukwekkend zijn. Rauwe gevoelens kunnen zich in gruwels vormen. Grillig zelfs, als een open wond waar scherp langs geschuurd wordt, een duisternis die zich zwart opent of een ijzingwekkende schrik die trillend vanuit elke vezel in je opwelt. Dit kan immens eng aanvoelen en dit mag niet onderkend worden…., is mijn bescheiden mening.

Ik hoop dat met bovenstaande duidelijk is dat ik geen hekel heb aan het begrip ‘rauw’ maar de sfeer waarin dit benaderd kan worden.

Want eerlijk = eerlijk, ook ik ben een voorstander van rauwe verwerking en doorvoeling míts de juiste omstandigheden aanwezig zijn. Wanneer echt rauwheid kan worden ervaren en dit in een uiterst geborgen omgeving gebeurt dan gaat er een wereld van pracht open en is dit ultiem helend. Je autonomieknop gaat op AAN, je innerlijke sfeerlampje schijnt steeds helderder in levensverlangen en de weg naar authenticiteit wordt vrijgemaakt. Wanneer je door de krappe benauwde tunnel van rauwheid kruipt, is er aan het einde echt dat toffe toffe licht!

Deze rauwe randen in de ervaring gaan in de regel gepaard met pijn. Om herbeleving of een extra trauma te voorkomen is zorgvuldigheid een onmisbare voorwaarde. Vast blijven zitten in die smalle tunnel wil niemand. Kwetsbare broze stukken komen maagdelijk bloot te liggen, benadering vanuit een respectvolle houding is dan ook de gouden regel hierin. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de milde vriendelijke ontmoeting vanuit de old fashioned mindfulness (heb je die training ooit toch niet voor niks gedaan 🙂 ) een koesterende laag is om de rauwe beleving te kunnen omhullen als een soort wakende gemoede(r)lijke bedding. Wanneer er op zo’n manier doorvoeld wordt, kun je ontdekken hoe teer en fragiel dit rauwe gevoel eigenlijk is én hoeveel liefde er uiteindelijk ín huist.

HUHHHH?!?!?

Ja, echt waar. De kern van rauwheid is liefde net als in de oog van een orkaan rust te vinden is.

Dit brengt schoonheid, een volte, is puur en onbevangen, onschuldig. Maar in het diepe springen zonder duikbril hoeft echt niet altijd. Mocht je een drang naar rauwheid in je hebben zoek de passende omgeving op waar je gedragen voelt. Een plaats waar je kunt vallen én waar je een veilige landing kunt ervaren.

Heb je je plekkie hierin gevonden? Gaaf. Dan wens ik je een intens innerlijk genot in het beleven van je eigen liefdevolle avontuur in rauwheid. Heb je toch nog vragen? You know how to reach me.

(PS: Zelf vind ik massagetherapie en focusing een ultieme spaceholding. Maar ja, da’s voorspelbaar natuurlijk. 🙂 )

De plek van de waarheid én creativiteit.

Leonard Cohen (levenskunstenaar) en Eugene (Gene) T. Gendlin (filosoof en psychotherapeut), twee inspirerende voorbeelden in mijn leven. Beiden vorig jaar overleden. Voor mij belichaamden ze precies datgene waar ik zo naar verlang, van kan leren én genieten. Ik heb twee filmpjes gevonden waarin ze beiden vertellen over een waarheidsplek in je waarvan uit je kan communiceren.

Een plek in je die voor iedereen beschikbaar is en waar ik in ieder geval verschrikkelijk goed kan vertoeven. Als ik bij deze plek in me aanwezig ben, dan voelt ’t dat ‘het’ (wat dat dan ook mag zijn 🙂 ) er werkelijk toe doet.

Hieronder geef ik de gevonden filmpjes aan met een korte uitleg. Je moet wel een beetje geinteresseerd zijn in innerlijk werk en de waarheid anders is het misschien een beetje saai. 🙂

In dit gave interview zegt Cohen bij minuut 3.16: ‘If i knew where the words came from, i would go there more often. quote-everyone-has-a-kind-of-magical-system-that-they-employ-in-the-hopes-that-this-will-open-leonard-cohen-153-95-58Everybody has a kind of magical system’ en vertelt hij over zijn indrukwekkende trage writersproces. Prachtig, als ik dit hoor dan slaat mijn hart bij wijze van spreken drie keer over, zo gaaf vind ik het. Gendlin op zijn beurt vertelt op een conferentie ‘Beyond words’ over ditzelfde onderwerp. Hier legt hij uit wanneer woorden raken aan het impliciete en wanneer niet, wat er innerlijk met je gebeurt als je precies de juiste woorden vindt bij datgene wat er binnen in je omgaat. Hij spreekt over ‘fresh language’ bij minuut 26.15 in dit youtubefilmpje en geeft als voorbeeld: een gedicht die nog niet af is. Hij geeft aan dat als je een deadline hebt en het echt moet, je natuurlijk een manier kan verzinnen om het gedicht af te krijgen maar dat het eigenlijk niet zo werkt. Gendlin zegt: ‘Poetry comes from where we live and it wants something from you.’ Helemaal tegek, weer slaat mijn hart drie keer over.

Bovenstaande is voor mij aardse spiritualiteit. Beiden vertellen dat als je contact maakt met die plek in je waarin jouw waarheid spreekt, de woorden komen waarvan je wéét dat die precies kloppend zijn. Spreken of schrijven vanuit deze houding is een heel vervullend helend proces mits je jezelf hierin alle ruimte geeft in het besef dat het tijd nodig heeft. Vaak gaat het niet altijd vanzelf (en dan plotseling weer wel 🙂 ). Voor iedereen is het anders. Als ik zelf in zo’n schrijftoestand ben, is het een ramp als bijvoorbeeld de deurbel gaat. Ik wil dan écht niet gestoord worden. Ik weet van anderen dat die stukken tekst kunnen schrijven met letterlijk hun kinderen op schoot. Ook als ik spreek van die waarheidsplek, doe ik dit geregeld al stotterend, hummend en haperend totdat de woorden exact kloppen met datgene wat er in me speelt. Maar een andere keer vloeien de woorden zo rap vanuit mijn ‘magic place’ dat ik er zelf verbaasd over ben.

Deze ‘place to be’ zit niet in m’n hoofd maar in m’n lijf, of eigenlijk uiteindelijk overal in m’n gestel. Bij mij zit ie ten eerste ongeveer bij mijn borst, middel en lager. Als de woorden precies komen zoals het bedoeld is dan spreid er vanaf daar een openende lichaamssensatie uit en ontspant mijn hele lichaam vanuit een inzicht dat het goed zit. Heel tof, zo krijg ik eigenlijk steeds meer een relatie met mezelf. Ik ben het dan met mezelf eens, zeg maar. Vanuit deze houding vervolgens een ander benaderen, is helemaal tof. 🙂

Word je nieuwsgierig? Zou je meer hierover willen weten? Dan ben je hier op het juiste adres. Om dit te oefenen zijn er veel manieren. De basis is in je lijf aankomen, je innerlijk de aandacht geven en aan het woord laten. Een mooie manier om dit te leren, is Focusing. Focusing is een proces waarin een dieper liggende belevingslaag in je wordt uitgenodigd om zich te laten zien en uit te spreken. (Er is trouwens niks zweverigs aan, deze methode is wetenschappelijk onderzocht vanuit de psychotherapie).

Ik volg hier een studie in. In december heb ik nog één lesdag, daarna hoop ik na dit studiejaar officieel Focusingbegeleider te zijn volgens The International Focusing Institute. Spannend en gaaf. Deze maand heb ik kennismakingssessies ingepland (zit al vol) maar die zullen waarschijnlijk in januari nog een keertje voorbij komen. Heb je er zin in? Hou deze FB-pagina dan in de gaten. Leuk!

In iedergeval voor nu veel innerlijk plezier met jezelf en de ander. Maak er een mooie donderdag van!

 

Stekeligheidsalert!

Oh jongens, het was weer zover. Eén keer in de zoveel tijd heb ik een dag van stekeligheid én die was DUIDELIJK gister. Ik irriteerde me aan iedereen, leverde kritiek op alles en niks was goed (genoeg).

Gelukkig weet ik tegenwoordig dat dit een onzekere kant in mij is die ik keihard projecteer op de buitenwereld. ( De ander kan er niks aan doen, zeg maar.  ) Weer een wake-up call voor ff lekker wat zelfreflectiewerk.

stekeligheidDit patroon in mij heb ik ooit ontdekt tijdens massagetherapie door de combinatie van introspectie, aanraking en lichaamsbewustwording. Ik ben er blij mee, het scheelt me nu immers aardig wat ongemakkelijke momenten. 

Herken jij zo iets? Ik help je heel graag dit soort ingekerfde belemmerende overtuigingen te ontrafelen, gaaf! Daarna voel je immers altijd op een wellicht rare manier iets van opluchting én dat is tof. Benieuwd? Kijk eens op m’n website: www.vandaaginhethierennu.nl

Het frappante is, is dat ik me in m’n praktijk zo goed als nooit irriteer en alles juist hartstikke goed genoeg is ookal voelde ik me in eerste instantie chagrijnig. Hmmmm, interesting…      Daar ga ik straks es ff uitgebreid op bezinnen, fijn.

Ps: dit is mijn – stekelige – irritatie -gelukkig valt het weer mee – look maar dat hadden jullie natuurlijk al gezien. 

Hoe mijn donkerte me naar lichtheid bracht.

Sh*****t, wat wilde ik graag liefdevol zijn. Zacht, de warmte voelen en deze uitstralen. Licht, dartelend, vrolijk. De ander in deze innerlijke houding ontmoeten.

Maar sh*****t, wat lukt dat NIET! Irritatie bedruipte me, jaloezie kraste aan me met scherpe nagels, frusterende hatelijke gedachtes beslopen me als een valse kat. Ksssssshhhhhh, graaauuwwwwwww, oergeluiden met schérpe blik en stalen spieren.

Owwww, ik wilde zo graag in de roze wolk van liefdevolheid! Dan maar in de fake-stand met het idee dat als ik gewoon probeer, ik vanzelf in de sfeer van liefdevolheid zou kunnen plonsen. Deze zelfgecreëerde nepheid volhouden lukte me wel drie volle seconden.

De donkere kant MOEST aandacht. Ook dit deel stond aan de deur te kloppen en ik MOEST deze deur open maken, dit wist ik. In rillingen merkte ik deze grens van engheid. Ik dacht dat ik dit niet zou durven en tegelijkertijd voelde ik dat ik dit wél wilde. Een binnenste drang openbaarde zich om in deze ervaring te duiken, uiting aan te geven en ook deze gevoelens in het recht te laten staan, te eren. Deze innerlijke worsteling te mogen ervaren in echtheid. Lekker rauw.

Ibiza uitzichtPure overgave in waarheid en, holy moly, wat spannend! Wat voelde ik me levend! Een instinctief gevoel van oprechtheid openbaarde zich in trouwheid aan mezelf. Ik smolt in een natuurlijke teerheid waardoor voorzichtigheid niet nodig was. Comfortabele dierlijkheid stroomde van mijn hart via mijn adem zo door mijn botten tot aan mijn vingertoppen, mijn kruin en tenen. Het vulde me van binnenuit en ik kon het wel uitschreeuwen van geluk. Een schreeuw zonder herrie, in diepe stilte vulde deze mijn hele innerlijke universum vanuit de aarde tot aan de sterren van de hemel.

De donkere kant had mij de intentie van echte liefdevolheid getoond en ik had het gezien! Plotseling voelde ik een liefde zonder lief te hoeven doen maar gewoon: te zijn. Puur. Mijn ziel stond ondertussen tevreden grappig grinnikend toe kijken. Zij wist al lang dat dit proces nodig was en verwarmde me net als deze mooie zonsopgang. De donkerte die lichtheid bracht. De lichtheid die de donkerte toeliet. De donkerte en lichtheid samen, aanvullend op elkaar.

De waarheid rules. Tof. Zielsvervullende zinvolheid. Happy end (die niet eindigt).

Ook je eigen dierlijke oer-waarheid willen ervaren? Wees welkom in mijn praktijk voor massagetherapie. Meer willen weten? Kijk eens op mijn site www.vandaaginhethierennu.nl of contact me.

PS: Deze foto was mijn adembenemende uitzicht vanuit mijn kamer in Ibiza de afgelopen dagen en symboliseert vandaag mijn bovenstaande woorden. Dit schrijven is ontstaan vanuit de gave bevrijdende dans tijdens een mystieke retraite georganiseerd door Tantric Dance tijdens een themadag: dark & light.

Is het een droom, een dagdroom? Nee… het is gewoon m’n beleving!

Ze staat in een donkere ruimte. Pikzwart. Of toch niet helemaal zwart want in de schemer ziet ze dat ze voor een muur staat. Ze reikt haar hand uit en merkt dat ze een soort van doek aanraakt. ’Hmmm, dus geen muur,’ bedenkt ze zich. Een dik doek, een gespannen doek als een tentdoek. Eentje die niet zomaar kapot gescheurd kan worden. Wil ze uit deze ruimte komen, dan zal ze hier doorheen moeten breken. Ze heeft ze een mes nodig om er een gat in te steken.

Plotseling voeltSuperman ze een soort superpower en zonder mes maar met ‘bare hands’ ssssscheurrrrrt ze het doek open. Net zoals superman dit vroeger deed in een stripboek. Het kost haar moeite, maar haar vastbeslotenheid en kracht helpen zodat ‘t lukt. In plaats van dat ze vervolgens heldhaftig soepel door dit gat springt, blijft ze staan. Een deken van verslagenheid bedekt haar. Turend door het gat doemt er een schouwspel van valsheid, verloochening en achterdocht voor haar op. Een Judas-gevoel bekruipt haar, een toneel van leugens, is wat ze voor zich ziet.

Aan de horizon in de nabije verte ziet ze een helder mooi licht schijnen. De menigte ervoor zorgt voor lange schaduwen. Dit licht bestempelt ze als de vrijheid. De weg ernaar toe wordt verspert door een warrige krioelend tafereel omsluierd in wantrouwen. Ze kijkt ernaar. Ze ziet zichzelf kijken. Dan begint het licht feller te stralen en de schaduwen worden korter.

Dit verhaal gaat natuurlijk over mij. Het was geen droom, ook geen dagdroom. Verder had ik geen drugs gebruikt en ik was broodje nuchter. Gelukkig weet ik met mijn gezonde verstand dat ik niet gek ben (tja, wat is gek 😉 ). Op een bühne van symboliek vertaalde dit podium mijn belevingswereld.

Het voelt spannend én tegelijkertijd bevrijdend om mezelf op deze manier te kunnen benaderen. Helemaal te kunnen zijn met wat er in me ontstaat. Zonder kader, zonder hokjes, en zonder perse duidelijkheid (terwijl het tegelijkertijd juist zo voelbaar duidelijk is). Laat maar ontluiken die boel, net als de komende lente. Op deze manier geef ik mezelf de gelegenheid om mijn belevingswaarheid te zien, dwarrelt m’n zelfinzicht rustig vanuit m’n onderbewustzijn m’n bewustzijn in en leer ik weer lekker veel van mezelf.

Zo werkt het dus met gevoel. Of eigenlijk de laag onder je heldere gevoel, waar de vaagheid start. De mysterische wereld die in je huist maar waar je niet helemaal bij komt, zeker niet met je verstand. Deze prachtige binnenwereld, is absoluut niet logisch en valt zeker niet te begrijpen. Tenminste, in eerste instantie. Wel is deze te snappen trouwens. In je ‘hele hebben en houwen’ voel je dat het klopt ook al is het niet zomaar uit te leggen. Dit innerlijke leven vol verrassingen en tegelijkertijd diep herkenbaar.

Zo raar is het trouwens helemaal niet hoor. Kijk maar eens hoe kinderen hun verbeelding gebruiken om te groeien. Wij, als volwassenen, kunnen bedolven worden onder het cement van onze rationele kant.

Dit alles ontstond bij mij in een oefening gerelateerd aan opstellingenwerk afgelopen weekend in een diepgaande workshop van Hilda Wartena van Raak. Wist je dat massagetherapie en Focusing je ook kunnen brengen naar deze eigen inwaartse ervaringsplek om te oefenen in bewustwording? Jongens, jongens, jongens. Wat is mijn vak toch mooi. 🙂

Uitproberen of wil je meer weten? Laat het mij weten!

De speciale warmte van een open haard.

Een berichtje vanochtend van een lieve vriendin, een mooi gesprek met mijn moeder. De kerst die bij zoveel mensen speciale gevoelens oproept. Ook ik heb mijn kerstverhaal of eigenlijk verhalen welke beiden de dag voor kerst begonnen.

Mijn eerste verhaal begint op 18 jarige leeftijd. Op kerstavond of eigenlijk nacht, werd ik plotseling van mijn fiets getrokken. De sneeuw die normaal gesproken de winter zo nostalgisch maakt, zorgde ervoor dat ik niet weg kon rennen van de narigheid die gebeurde. Die kerst was voor mij een hele stille kerst. Letterlijk, ik zei de nodige woorden en voor de rest zweeg ik. Gelukkig was er thuis de warme veilige open haard. Hieraan kon ik de kou die om mijn hart was geslagen, iets verwarmen terwijl ik urenlang in de roodgele vlammen staarde.

De jaren erna voelde ik altijd de dag voor kerst een onbestemd gevoel. Alsof er iets boven mijn hoofd hing en er iets onvoorspelbaar naars ging gebeuren. Dit bracht me natuurlijk altijd me bij de dag-voor-kerst-herinnering, die op 18-jarige leeftijd.

Tot vier jaar geleden. Deze dag voor kerst werd ik ’s ochtends wakker met een beeld van een heel helder woord: VANDAAG. Ik wist het, dit zou mijn praktijknaam worden! Jaaaaahhhhh!!!! In plaats van de zwaarte die ik de jaren ervoor voelde bij het opstaan, wist ik niet hoe snel ik mijn bed uit moest springen!

open-haardEen paar maanden ervoor was mijn vader overleden. Tijdens zijn ziektebed was de uitspraak -Hoera, het is vandaag!- van grote betekenis voor ons, als gezin, geweest. In deze schrijnende tijd leunden we allen zonder dat we het doorhadden, op de steun die ‘het nu’ ons gaf. We haalden hier onze kracht uit. Een mooi gesprek, een zachte stilte of de zon die warm in de woonkamer scheen, elke dag was er wel iets om te eren in het moment, VANDAAG. Het met regelmaat zeggen van de zin –Hoera, het is vandaag!-, hielp ons deze sterfteperiode aan te kunnen. Mijn vader heeft deze zin tot het laatste genoemd.

Dat ik mijn praktijknaam uit deze zin, in VANDAAG gevonden had, voelde als het mooiste kerstcadeau wat ik ooit gekregen had. Dit was precies wat ik wilde: mensen ondersteunen het nu-gevoel te beleven. Ondanks dat ik mijn vader zo intens miste, was hij deze kerst extra hartverwarmend geruststellend dichtbij. Deze kerst was zielvol én echt. Ook nu staarde ik in de roodgele vlammen van de open haard maar dit keer was er geen koud hart. Ik voelde de warmte stralen van binnenuit.

Dit jaar op de dag voor kerst ben ik op een retraiteweek. Toen ik dit een tijdje geleden boekte, voelde ik me heel zeker: deze kerst ga ik bezinnen, yes! Nu het bijna zover is, heb ik er natuurlijk zin in maar vind ik het stiekem ook wel spannend hoor. Het liefste zou ik de dag voor kerst eerst eventjes bij de open haard kruipen om, samen met mijn vader in mijn hart, in de roodgele vlammen van de open haard te staren… en zo innerlijk verwarmd m’n komende kerst-retraite-avontuur te starten voor, wie weet, een volgend kerstverhaal.

Ik wens je NU een kerst vol innerlijke warmte waardoor jouw lichtjes in je ogen zullen gaan stralen, helemaal op je eigen manier. (en als je ergens een open haard tegen komt, kruip er maar lekker bij om heerlijk te staren in de roodgele vlammen. )

(PS: ik moet bekennen dat deze warme open haard foto geen kerstfoto is maar gemaakt op een fijne kampeervakantie deze zomer op Vlieland. )

De ellende van zelfverwijt, schaamte en angst.

Twee keer in mijn leven heb ik gedacht dat mijn leven zou eindigen. De eerste keer was op achttienjarige leeftijd en ik ’s nachts van mijn fiets werd af getrokken. De tweede keer gebeurde tien jaar later toen ik in de auto een bocht te ruim nam. Plotseling zag ik twee grote felle koplampen op me af komen.

Beide gebeurtenissen had ik diep in mezelf weggestopt. Zo diep dat ik ze eigenlijk bijna was vergeten. Wel kon ik plotseling zomaar héél erg schrikken vanuit het niets en kon mijn stemming extreem omslaan bij iets kleins. Dit verborg ik zo goed achter een grote lach dat ik er bijna zelf in geloofde. Zo droeg ik jaren lang deze ervaringen met me mee, zonder dat ik het in de gaten had.

WebMijn stemmingswisselingen werden extremer. Ik voelde me minderwaardig en daarbij voelde mijn lijf als staal. Nog steeds had ik niet door wat er in me omging. Totdat iemand een verhaal vertelde over schuldgevoel. In en knus gezelschap zaten we aan een eettafel en terwijl de anderen nietvermoedend verder gingen over dit onderwerp merkte ik dat ik stiller werd en m’n stalen harnas pijnlijk beknelde. Nu ik dit schrijf, voel ik nog een brok in m’n keel. Ik herkende me in het verhaal. Dit ging over mij.

De ellende die zelfverwijt met zich meebrengt. Toentertijd had ik mezelf de schuld gegeven dat ik van de fiets was af getrokken. Welk meisje fiets er nu midden in de nacht alleen? Het auto-ongeluk tien jaar later had ik veroorzaakt en had ik dus ook aan mezelf te danken. Deze blog schrijf ik niet om een discussie uit te lokken of m’n schuldgevoel wel of niet terecht was. Wel werd op dat moment aan de tafel duidelijk voor mij dat deze innerlijke houding me dwarsboomde op een doordringende defensieve manier. Het bepaalde zelfs mijn leven.

Door mijn onbewuste zelfverwijt voelde ik me minderwaardig. Ik schaamde me en nam het mezelf kwalijk. Ik gunde het me niet om maar iets van de toen opgelopen immense schrik te mogen toegeven en er hulp of aandacht voor te vragen. Zo hield ik mezelf gevangen in strengheid. Na dit confronterende inzicht aan de eettafel, heb ik in een veilige omgeving mijn mechanisme kunnen aanzien en de schrik die daarna alsnog loskwam. Het was verschrikkelijk. Tegelijkertijd werd ik bevrijd van die stalen harnas om me heen en volgde er tranen, eerst van jarenlange vermoeidheid en daarna van opluchting.

Mijn lichaam heeft me geholpen dit te ontdekken. Deze gaf het immers aan zonder dat ik het doorhad. Nadat ik mijn stalen harnas als signaal ging zien, kwam dit in mijn bewustzijn. Natuurlijk durfde ik in het begin deze lichaamsgerichte interactie met mezelf bijna niet aan. Gelukkig was er toentertijd een helpende hand voor mij in de massagetherapie.

Herken je je in bovenstaande en heb je ook (even) een steun in de rug nodig? Laat het me weten, wellicht kan ik iets voor je betekenen?

 

Het is toch écht zover… Nu ben ik therapeut…

Tja, en dan ben ik nu zomaar een lichaamsgericht therapeut. Na vier prachtige jaren, is mijn opleiding Holos afgerond en start er een volgende fase… Van masseur naar therapeut. Hoe ga ik me profileren? Hoe wil ik mezelf kenbaar maken? Op welke manier wil ik benaderd worden en hoe wil ik worden gezien?

Hoe doen anderen dit eigenlijk? Als ik om me heen kijk, zie ik van alles. Oudere therapeuten hoor ik geregeld het indrukwekkende aantal jaar noemen dat ze in het vak zitten en bij de jongeren merk ik dat ze contact maken door het delen van hun eigen persoonlijke ontwikkeling en meer werken ‘met de cliënt samen’.

Ook ik hoor mezelf af en toe het rijtje van alle doelgroepen noemen waar ik mee heb gewerkt. Dan neig ik toch wel naar de oudere garde en bevestig ik mijn werkervaring. Mijn bloggen zijn meer gericht op mijn eigen persoonlijke belevingen wat je ziet bij de jongere therapeuten.
wees-jezelf-480x678Maarja, wie zegt dat de therapeut met jarenlange ervaring niet al die tijd op repeat heeft gestaan? Misschien heb ik in mijn ervaring met de verschillende doelgroepen ook wel steeds hetzelfde rondje gelopen? En naar aanleiding van mijn bloggen, lees ik soms ongevraagd advies van de lezer waar ik me vervolgens aan irriteer. Dus mijn bewustwordingsproces delen, geeft ook niet altijd de verbinding die ik graag zou willen.

En nu? Nu noem ik nooit meer mijn werkervaring en schrijf ik nooit meer bloggen. Maar niet heus. 🙂

Wat voor mij wel steeds meer duidelijker wordt dat de kracht ligt in de aandacht op mezelf richten en hiervan uit mezelf ontdekken om daadwerkelijk mezelf, mezelf te kunnen noemen. Snap je ‘em nog? Eigenlijk geldt dit voor alles in mijn leven dus ook in mijn therapeutschap.

Ik kom er meer én meer achter dat ik ook niet anders kan. Er is geen andere weg. Als ik niet mezelf kan zijn, dan gaat alles in me in een soort van opstand. Dit is wel eens anders geweest en heb ik moeten leren. Op een gegeven moment kreeg ik in de gaten dat daar juist de sleutel lag. Dus hoe meer ik mezelf toeliet om alle hoekjes in mezelf op een rustige manier uit te pluizen en af te stoffen, hoe meer ik mezelf leerde kennen en voelde dat ik iets te bieden had ten eerste aan mezelf en vanuit daar aan de wereld. Ik groeide naar mezelf.

Nu is het steeds meer als een voorwaarde: eerst mezelf zijn daarna volgt de rest. Ook als therapeut compleet met mijn kennis van diverse doelgroepen en mijn schrijfplezier want ook dit maakt mij mezelf. Personen begeleiden in ‘jezelf zijn’ is mijn passie. Dit is duidelijk wat ik wil, als mens en daarin als therapeut.

Wat heerlijk om twijfelend een blog te beginnen en mezelf al schrijvend te herinneren in wat ik écht wil én goed in ben! Jezelf zijn rules. 🙂 Herken je die drang naar jezelf willen zijn? Wil je meer weten? Dan hoor ik het van je en wellicht kan ik iets voor je betekenen.