03 nov 2018

~ Al die verschrikkelijke bananen en chocopasta’s ~

en hoe die me onzeker en zelfs jaloers konden laten voelen! Verschrikkelijk…

03 nov 2018

In het boeddhistische klooster Plum Village waar ik laatst een paar indrukwekkende weken was, heb ik kennis gemaakt met superfijne tafelmanieren. De momenten van ontbijt, lunch en diner (allen in stilte) verliepen namelijk volgens een vaste routine en ik vond het gewéldig.

In buffetvorm werden alle verrukkelijke gerechten aangeboden. Nadat de bel was gegaan mocht je aansluiten in de rij en kon je jezelf verwennen. Daarna nam je plaats in de eetzaal aan één van de 20 lange tafels á 6 tot 8 personen. Tijdens het ontbijt wachtte je totdat je eigen tafel volledig bezet was. Nadat je eerst je heerlijke bord en vervolgens elkaar met de handen voor je hart in een buiging had begroet, startte je gezamenlijk met smullen. Bij de lunch wachtte je tot de gehele eetzaal gevuld was. Als iedereen had plaatsgenomen, kon je met zijn allen tegelijkertijd genieten van opnieuw het verschrikkelijk lekkere eten. ’s Avonds hoefde je op niemand te wachten en wanneer je comfortabel een plekje had gevonden, startte er weer een genietmoment. Wel was het daarbij een ongeschreven regel dat als er iemand naast je aanschoof, je de ander met je handen tegen elkaar voor je borst non verbaal even ‘eet smakelijk!’ wenste.

Ik ontdekte opnieuw hoe fijn ik het eigenlijk vind om in gezelschap, gezamenlijk en toch op jezelf, echt rustig te kunnen eten. Bij Plum Village was dit elke dag het geval, magnifiek. Daarbij inspireerde de veganistische keuken me enorm. Zonder overdrijven heb ik echt genoten vanuit mijn tenen, elke maaltijd. De liefde van de natuur en toewijding van de nonnen proefde ik in elke hap opnieuw. Meestal waren de gerechten gebaseerd op de Vietnamese keuken maar ook de Franse met ingrediënten uit hun eigen happy farm en omgeving kwam aan bod.

Tot op een ochtend het volgende gebeurde… Op een bepaalde morgen had ik mijn bord versierd met heerlijke havermout, een stokbroodje belegd met verse honing en de ultieme pruimensjam. Nog wat partjes appel en peer maakten de entourage van mijn hemelse ontbijt af. Wachtend op de anderen aan mijn tafel was ik me al aan het verlekkeren met alle verwennerij wat ik mezelf gunde. Toen kwam er iemand tegenover me zitten mét een banaan.

DIE IK NIET HAD.

Daarna kwam er iemand naast me zitten mét een cracker belegd met een dikke laag veganistische chocoladepasta.

DIE IK ÓÓK NIET HAD.

Innerlijke zuchtend richtte ik me weer op mijn eigen bord terwijl mijn blik met die van één van de oudere nonnen kruiste en ik even naar haar glimlachte. Toevallig later op de dag, gaf deze zelfde non een inspirerende dharmatalk (soort van lezing over het boeddhisme). Ze vertelde ons onder andere over hoe belangrijk het is voor je eigen gemoedsrust en je eigen innerlijke evenwichtigheid om de aandacht op jezelf te houden en jezelf hierin te eren in plaats van je te vergelijken met anderen. Deze valkuil in afleidingen, kon volgens haar immers op de kleinste onverwachte momenten gebeuren. Bijvoorbeeld tijdens het ontbijt in de eetzaal van Plum Village wanneer je ogen vallen op het bord van de anderen.

‘WHHHAAAAATTT??? Ze heeft het over mij! Ze heeft mûh gûhziennnnn!!! Zie je wel, nonnen zien alles… Wowwwww, freakyyyy!’

Grote kans trouwens dat de helft van de zaal zich, net zoals ik, aangesproken voelde. 😊

Deze boodschap heeft me ongemerkt wel aan het bezinnen gezet. Zo zie ik steeds helderder hoe makkelijk ik me andermans bananen en chocolade pasta om mijn oren laat vliegen én het soms zelfs, wellicht onbewust, op zoek. Bijvoorbeeld hier op facebook. Sommige bananen en pasta zijn gave inspiratie maar het meeste haalt bij mij vooral een onnodige onzekerheid en soms zelfs, verstandelijk niet te plaatsen, jaloezie omhoog.

In het leren van de aandacht op mijzelf te richten en me hierdoor meer solide te voelen, is meditatie (op wat voor manier dan ook) de laatste jaren een soort van eerste levensbehoefte geworden. Voor mij voelt het als een opluchting dat ik dit van mezelf weet én ook weet hoe ik mezelf hierin kan helpen. Ik ben heel geïnteresseerd hoe dit voor jullie geldt. Dus lief online-vriend, vertel, wat is jouw manier om jezelf in stevigheid te ervaren en je niet af te laten leiden door al die veel te (schijn) lekkere bananen en chocopasta’s?

Ben hartstikke benieuwd! Leuk!

PS: op die betreffende ochtend heb ik na het ontbijt natuurlijk nog wel ff een banaan en een wafel met een éxtra dikke laag chocoladepasta genomen. Ik ben niet gek. 😎

Leave a comment
More Posts
Comments
Comment