Privé: Blog

november 2018

Viewing posts from november , 2018

~ Lieve Bronzie met zijn diepe kleuren van lood en goud ~

Ruim 10 jaar geleden toen ik in het buitenland woonde, had ik een hond: Bronzie. Voordat hij bij mij thuis kwam, was hij een zwervertje en was er hete olie over hem heen gegooid. Hierdoor was er een grote brandwond ontstaan en was zijn vacht permanent weg geschroeid. Na meerdere operaties had hij ‘alleen nog maar’ een grote kale plek over bijna de hele lengte van zijn ruggetje. Deze plek was als de kleur van zilverkleurig staal, zwart lood. Soms kon dit tere huidje weer een beetje openscheuren en kleurde het lood met donkerrood bloed. Zijn naam had hij gekregen in het dierenasiel en had hij te danken aan de kleur van zijn vacht maar eigenlijk had hij beter goudlokje ofzo kunnen heten. De rest van zijn vacht glansde namelijk als goud in de Curaçaose zon.

Bronzie was duidelijk zichtbaar verminkt. Daarom werd hij maar niet geadopteerd vanuit het asiel en belandde hij uiteindelijk bij mij thuis. Wanneer je naar hem keek, kon je misschien een glimp voelen van de pijn die heeft moeten lijden. Maar als je écht naar hem keek, kon je alleen maar vertederd glimlachen. Bronzie was een kampioen in trucjes leren. Je hoefde maar met je ogen te knipperen en hij kende weer een nieuw spelletje. Als hij met zijn staart kwispelde, dan kwispelde zijn hele lijfje guitig aandoenlijk. Daarbij was hij heerlijk onschuldig ondeugend met z’n fonkelende zwarte oogjes, vol levenslust! Je kon niet anders dan van Bronzie houden én oh, oh, oh, wat ontving hij deze liefde toch onbevangen! Hij stal iedereens hart.

In afgelopen retraiteweek van het Centrum voor Tantra werd een verhaal verteld over de Alchemisten die lood in goud veranderen, als symboliek voor transformatie. Voor mij is Bronzie mijn lieve lood & goud voorbeeld. Ook al had het bestaan hem zoveel aangedaan, had hij zoveel recht om de wereld te haten. Hij deed het niet. Hij likte zijn wonden, liet zijn beschadigingen zacht verzorgen en leefde zijn leven. VOL LIEFDE. ♥️

Potjandorrie wat heb ik veel van dit diertje geleerd. Bijvoorbeeld hoe betekenisvol omhullend ~ leven in het nu ~ kan voelen en hoe Bronzie dit voor mij belichaamde. Wellicht is er in dit verhaal wel iets anders wat jou raakt en waar wij weer via jou van kunnen leren. Als je dit wilt delen, leuk! Ik ben benieuwd.

Tastzin, levenszin en verbinding met jou!

Van mijn vierentwintigste tot mijn dertigste heb ik zes en een half jaar op Curaçao gewoond. Op een gegeven moment had ik zes honden. Deze lieve roedel maakte toentertijd mijn huis mijn thuis. De oudste, Jazz, was een kruising tussen een Mechelse herder en een Chow Chow. Prachtig, hij leek wel een leeuw, statig én ondeugend tegelijkertijd. Shari, was ‘de moeder’ van het stel en vooral de kleintjes zochten bij haar de koestering. Bronzie, was een zwervertje. Tijdens zijn zwerversbestaan was er olie over hem heen gegooid waardoor zijn ruggetje zwaar verminkt was. Door deze beschadiging werd hij maar niet geadopteerd vanuit het dierenasiel en belandde hij, gelukkig, bij mij thuis. Hij hield heel erg van spelen, leerde je hem een trucje dan kon hij deze voordat je met je ogen had geknipperd. Danou was heel onzeker, kon zich daardoor wat jaloers gedragen. Af en toe had ze simpelweg gewoon extra zachte veilige aandacht nodig. Gaia was een schoonheid met haar sneeuwwitte vachtje en fonkelzwarte ogen, straalde zij in tederheid. Tenslotte was daar nog Loki, een kruising tussen een Jack Russel en Chi Wah Wah. Hij was duidelijk de kleinste maar met zijn stoere karaktertje dacht hij dat hij de grootste was. Dit gedrag bracht natuurlijk geweldige taferelen met zich mee.
 
Ondanks dat ik ze natuurlijk niet konden praten, kon ik met ze lezen en schrijven. Zij communiceerden met mij op een manier waar geen woorden voor nodig waren en ik in deze helderheid hun geheel kon verstaan.
 
Deze wijze van contact herken ik trouwens ook bij mijn kleinste nichtje van bijna twee jaar. Nu kan ze al aardig haar zegje doen. Maar ook toen ze nog niet kon praten, deed ze zeker niet onder haar twee oudere broertjes die gezellig de oren van je hoofd kletsen. Ze maakte contact met mij op een laag die verder gaat dan de gesproken taal.
 
Binnenkort ben ik deelnemer op een hele mooie fijngevoelige massagedag en toen ik me hiervoor opgaf kwam ik hierbij bovendien dit mechanisme tegen. Op deze dag is het namelijk de bedoeling dat je met een partner komt. De organisator wist dat ik graag mee wilde doen en omdat er nog iemand was die zich graag wilde aansluiten, stelde ze voor dat we samen voor die dag wellicht een setje konden vormen. We kenden elkaar niet dus zou het handig zijn om elkaar eerst even te spreken. Zo werden de telefoonnummers uitgewisseld. Na een fijn telefoongesprek besloten we om binnenkort samen naar deze fijne sensitieve dag van aanraking te gaan. Afsluitend aan het gesprek, hoorde ik mezelf zeggen: ‘eigenlijk wilde ik gewoon even je stem horen.’ Ik realiseerde me dat mijn gevoel niet rustte op de woorden die waren uitgesproken maar dat mijn beslissing was gemaakt door de klank van de stem van de ander. Iets wat, blijkbaar, veel verder gaat dan de tekst.
 
Net zoals het bijgaande plaatje natuurlijk. Oogcontact zegt alles, letterlijk alles.
 
In bovenstaande voorbeelden spreek ik over een soort van instinctief intuïtief diepe laag resonerend in je hart en lijf tot in het DNA van je ziel. Een weten heel oer en primair, misschien zelfs wel de bron van het bestaan? Noem ‘t: Gevoel. 😊 Datgene wat contact tussen alles en iedereen mogelijk maakt en er zuivere verbinding kan zijn. Dieren en kinderen zitten er al. Wij volwassen niet zomaar. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga zien dat dit niet vanzelfsprekend is en hoe speciaal dit eigenlijk is. Ik merk bijvoorbeeld dat als ik echt werkelijk vanuit de grond van mijn gevoel in contact ben met de ander, ik echt heel bewust kan ervaren hoe geweldig dit er toe doet. (Zelfs als het contact niet perse fijn is)
 
Zelf heb ik deze laag ooit echt vrij ontdekt en heel erg kunnen laten groeien door me te laten masseren. Ik weet nog de eerste keer dat ik gemasseerd werd en zelfs een beetje schrok. Door in alle veiligheid en rust via de aanraking van mijn lichaam het wezenlijke in mezelf de aandacht te geven, kreeg mijn gevoel steeds meer de vredige ruimte. Kon het vervolgens lekker verankeren en kon ik steeds meer gerust vanuit deze aanvoelende basis in eerlijk authentiek verbinding met de ander. Voor mij magnifiek en intens betekenisvol.
 
Ik ben dan ook blij hoe ik mijn zintuig: tastzin, gebruikte voor mijn eigen levenslust en levenszin. Ben heel benieuwd naar jullie ervaringen. Op welke wijze ontdek jij dat je je gevoel de aandacht geeft die het verdiend en hoe merk je dat je dit meeneemt in het contact met de ander? Wat is jouw essentiële gevoels – ’foefje’? Welke zintuigen zet jij in om lekker in het leven te staan? Vertel, ik ben heel benieuwd!
 
Fijne dag mensen. Geniet van jezelf, elkaar én de zon! ♥️

~ Al die verschrikkelijke bananen en chocopasta’s ~

In het boeddhistische klooster Plum Village waar ik laatst een paar indrukwekkende weken was, heb ik kennis gemaakt met superfijne tafelmanieren. De momenten van ontbijt, lunch en diner (allen in stilte) verliepen namelijk volgens een vaste routine en ik vond het gewéldig.

In buffetvorm werden alle verrukkelijke gerechten aangeboden. Nadat de bel was gegaan mocht je aansluiten in de rij en kon je jezelf verwennen. Daarna nam je plaats in de eetzaal aan één van de 20 lange tafels á 6 tot 8 personen. Tijdens het ontbijt wachtte je totdat je eigen tafel volledig bezet was. Nadat je eerst je heerlijke bord en vervolgens elkaar met de handen voor je hart in een buiging had begroet, startte je gezamenlijk met smullen. Bij de lunch wachtte je tot de gehele eetzaal gevuld was. Als iedereen had plaatsgenomen, kon je met zijn allen tegelijkertijd genieten van opnieuw het verschrikkelijk lekkere eten. ’s Avonds hoefde je op niemand te wachten en wanneer je comfortabel een plekje had gevonden, startte er weer een genietmoment. Wel was het daarbij een ongeschreven regel dat als er iemand naast je aanschoof, je de ander met je handen tegen elkaar voor je borst non verbaal even ‘eet smakelijk!’ wenste.

Ik ontdekte opnieuw hoe fijn ik het eigenlijk vind om in gezelschap, gezamenlijk en toch op jezelf, echt rustig te kunnen eten. Bij Plum Village was dit elke dag het geval, magnifiek. Daarbij inspireerde de veganistische keuken me enorm. Zonder overdrijven heb ik echt genoten vanuit mijn tenen, elke maaltijd. De liefde van de natuur en toewijding van de nonnen proefde ik in elke hap opnieuw. Meestal waren de gerechten gebaseerd op de Vietnamese keuken maar ook de Franse met ingrediënten uit hun eigen happy farm en omgeving kwam aan bod.

Tot op een ochtend het volgende gebeurde… Op een bepaalde morgen had ik mijn bord versierd met heerlijke havermout, een stokbroodje belegd met verse honing en de ultieme pruimensjam. Nog wat partjes appel en peer maakten de entourage van mijn hemelse ontbijt af. Wachtend op de anderen aan mijn tafel was ik me al aan het verlekkeren met alle verwennerij wat ik mezelf gunde. Toen kwam er iemand tegenover me zitten mét een banaan.

DIE IK NIET HAD.

Daarna kwam er iemand naast me zitten mét een cracker belegd met een dikke laag veganistische chocoladepasta.

DIE IK ÓÓK NIET HAD.

Innerlijke zuchtend richtte ik me weer op mijn eigen bord terwijl mijn blik met die van één van de oudere nonnen kruiste en ik even naar haar glimlachte. Toevallig later op de dag, gaf deze zelfde non een inspirerende dharmatalk (soort van lezing over het boeddhisme). Ze vertelde ons onder andere over hoe belangrijk het is voor je eigen gemoedsrust en je eigen innerlijke evenwichtigheid om de aandacht op jezelf te houden en jezelf hierin te eren in plaats van je te vergelijken met anderen. Deze valkuil in afleidingen, kon volgens haar immers op de kleinste onverwachte momenten gebeuren. Bijvoorbeeld tijdens het ontbijt in de eetzaal van Plum Village wanneer je ogen vallen op het bord van de anderen.

‘WHHHAAAAATTT??? Ze heeft het over mij! Ze heeft mûh gûhziennnnn!!! Zie je wel, nonnen zien alles… Wowwwww, freakyyyy!’

Grote kans trouwens dat de helft van de zaal zich, net zoals ik, aangesproken voelde. 😊

Deze boodschap heeft me ongemerkt wel aan het bezinnen gezet. Zo zie ik steeds helderder hoe makkelijk ik me andermans bananen en chocolade pasta om mijn oren laat vliegen én het soms zelfs, wellicht onbewust, op zoek. Bijvoorbeeld hier op facebook. Sommige bananen en pasta zijn gave inspiratie maar het meeste haalt bij mij vooral een onnodige onzekerheid en soms zelfs, verstandelijk niet te plaatsen, jaloezie omhoog.

In het leren van de aandacht op mijzelf te richten en me hierdoor meer solide te voelen, is meditatie (op wat voor manier dan ook) de laatste jaren een soort van eerste levensbehoefte geworden. Voor mij voelt het als een opluchting dat ik dit van mezelf weet én ook weet hoe ik mezelf hierin kan helpen. Ik ben heel geïnteresseerd hoe dit voor jullie geldt. Dus lief online-vriend, vertel, wat is jouw manier om jezelf in stevigheid te ervaren en je niet af te laten leiden door al die veel te (schijn) lekkere bananen en chocopasta’s?

Ben hartstikke benieuwd! Leuk!

PS: op die betreffende ochtend heb ik na het ontbijt natuurlijk nog wel ff een banaan en een wafel met een éxtra dikke laag chocoladepasta genomen. Ik ben niet gek. 😎