Privé: Blog

maart 2018

Viewing posts from maart , 2018

Hoera, het is VANDAAG! ♥️

Tijdens het ziektebed van mijn vader ruim vijf jaar geleden ontving ik voor de allereerste keer het verborgen geschenk van ‘het hier en nu.’ Wanneer ik alles om me heen losliet en me samen met hem helemaal in het moment waande, voelde ik de omhullende koestering van het heden. Van moment tot moment ontmoette ik de diepte van het leven in een overgave om, hoe immens rot het allemaal kon zijn, tegelijkertijd zacht te kunnen leunen op een innerlijke troostende houding van zijn.

In deze zielvolle periode leerde ik, zonder dat ik het echt doorhad, de heilzame bedding van Mindfulness kennen door te leven in het nu met dat wat er is. Later is dit betekenisvolle besef meer gaan groeien en natuurlijk wilde ik er meer van weten. (Anders zou Jansje, Jansje niet zijn. ?) En potjandosie, wat is deze practise in pure aandacht, magisch mooi…

Vandaag heb ik m’n certificaat behaald voor de basisopleiding voor Mindfulnesstrainer aan het Centrum voor Mindfulness in Amsterdam en voel me een blij (paas) ei! ? Voorlopig ga ik nog geen trainingen geven hoor. Wel ga ik de komende tijd eens even flink nagenieten van weer een fijne studietijd en mijn verwondering dat ik dit allemaal zomaar kan doen…

 Hoera, het is VANDAAG! ♥️

Alle rauwheid op een stokje!

Ook in bewustwordingsland zijn er hypes. Zo zie je woorden die in zijn, als een soort sláng. Een tijdje geleden was ‘dankbaar’ hot. Dit verschoof naar ‘moeiteloos.’ Nu merk je dat het woord ‘rauw’ in de picture staat.

De laatste tijd hoor ik dit begrip te pas en te onpas vallen. Ik merk dat ik me er aan kan irriteren voornamelijk omdat dit woord in mijn eigenwijze ogen behoorlijk uitgehold raakt, leeg. Ik hoor mensen over dit onderwerp spreken in een context zonder empathie, hart en ziel.

Het houdt niet op bij alleen het spirituele taaltje. Ook zie ik hoe deze trend zich voortzet in verschillende workshops en retraites. De mindfulness met de bijbehorende uitnodigende mildheid en vriendelijkheid vierde hoog tij. Dit is naar de andere kant omgeslagen en nu pushen mensen zichzelf om alles op een rauwe wijze te doorleven en doorvoelen. Alleen dan is het goed genoeg. Nog erger: begeleiders zie ik het stimuleren en hier begin ik te huiveren.

Want.

Échte rauwheid ervaren, is écht niet niks.

Wanneer iets wezenlijks grondig doorleefd wordt, kan dit ontzettend indrukwekkend zijn. Rauwe gevoelens kunnen zich in gruwels vormen. Grillig zelfs, als een open wond waar scherp langs geschuurd wordt, een duisternis die zich zwart opent of een ijzingwekkende schrik die trillend vanuit elke vezel in je opwelt. Dit kan immens eng aanvoelen en dit mag niet onderkend worden…., is mijn bescheiden mening.

Ik hoop dat met bovenstaande duidelijk is dat ik geen hekel heb aan het begrip ‘rauw’ maar de sfeer waarin dit benaderd kan worden.

Want eerlijk = eerlijk, ook ik ben een voorstander van rauwe verwerking en doorvoeling míts de juiste omstandigheden aanwezig zijn. Wanneer echt rauwheid kan worden ervaren en dit in een uiterst geborgen omgeving gebeurt dan gaat er een wereld van pracht open en is dit ultiem helend. Je autonomieknop gaat op AAN, je innerlijke sfeerlampje schijnt steeds helderder in levensverlangen en de weg naar authenticiteit wordt vrijgemaakt. Wanneer je door de krappe benauwde tunnel van rauwheid kruipt, is er aan het einde echt dat toffe toffe licht!

Deze rauwe randen in de ervaring gaan in de regel gepaard met pijn. Om herbeleving of een extra trauma te voorkomen is zorgvuldigheid een onmisbare voorwaarde. Vast blijven zitten in die smalle tunnel wil niemand. Kwetsbare broze stukken komen maagdelijk bloot te liggen, benadering vanuit een respectvolle houding is dan ook de gouden regel hierin. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de milde vriendelijke ontmoeting vanuit de old fashioned mindfulness (heb je die training ooit toch niet voor niks gedaan 🙂 ) een koesterende laag is om de rauwe beleving te kunnen omhullen als een soort wakende gemoede(r)lijke bedding. Wanneer er op zo’n manier doorvoeld wordt, kun je ontdekken hoe teer en fragiel dit rauwe gevoel eigenlijk is én hoeveel liefde er uiteindelijk ín huist.

HUHHHH?!?!?

Ja, echt waar. De kern van rauwheid is liefde net als in de oog van een orkaan rust te vinden is.

Dit brengt schoonheid, een volte, is puur en onbevangen, onschuldig. Maar in het diepe springen zonder duikbril hoeft echt niet altijd. Mocht je een drang naar rauwheid in je hebben zoek de passende omgeving op waar je gedragen voelt. Een plaats waar je kunt vallen én waar je een veilige landing kunt ervaren.

Heb je je plekkie hierin gevonden? Gaaf. Dan wens ik je een intens innerlijk genot in het beleven van je eigen liefdevolle avontuur in rauwheid. Heb je toch nog vragen? You know how to reach me.

(PS: Zelf vind ik massagetherapie en focusing een ultieme spaceholding. Maar ja, da’s voorspelbaar natuurlijk. 🙂 )