Privé: Blog

februari 2017

Viewing posts from februari , 2017

Is het een droom, een dagdroom? Nee… het is gewoon m’n beleving!

Ze staat in een donkere ruimte. Pikzwart. Of toch niet helemaal zwart want in de schemer ziet ze dat ze voor een muur staat. Ze reikt haar hand uit en merkt dat ze een soort van doek aanraakt. ’Hmmm, dus geen muur,’ bedenkt ze zich. Een dik doek, een gespannen doek als een tentdoek. Eentje die niet zomaar kapot gescheurd kan worden. Wil ze uit deze ruimte komen, dan zal ze hier doorheen moeten breken. Ze heeft ze een mes nodig om er een gat in te steken.

Plotseling voeltSuperman ze een soort superpower en zonder mes maar met ‘bare hands’ ssssscheurrrrrt ze het doek open. Net zoals superman dit vroeger deed in een stripboek. Het kost haar moeite, maar haar vastbeslotenheid en kracht helpen zodat ‘t lukt. In plaats van dat ze vervolgens heldhaftig soepel door dit gat springt, blijft ze staan. Een deken van verslagenheid bedekt haar. Turend door het gat doemt er een schouwspel van valsheid, verloochening en achterdocht voor haar op. Een Judas-gevoel bekruipt haar, een toneel van leugens, is wat ze voor zich ziet.

Aan de horizon in de nabije verte ziet ze een helder mooi licht schijnen. De menigte ervoor zorgt voor lange schaduwen. Dit licht bestempelt ze als de vrijheid. De weg ernaar toe wordt verspert door een warrige krioelend tafereel omsluierd in wantrouwen. Ze kijkt ernaar. Ze ziet zichzelf kijken. Dan begint het licht feller te stralen en de schaduwen worden korter.

Dit verhaal gaat natuurlijk over mij. Het was geen droom, ook geen dagdroom. Verder had ik geen drugs gebruikt en ik was broodje nuchter. Gelukkig weet ik met mijn gezonde verstand dat ik niet gek ben (tja, wat is gek 😉 ). Op een bühne van symboliek vertaalde dit podium mijn belevingswereld.

Het voelt spannend én tegelijkertijd bevrijdend om mezelf op deze manier te kunnen benaderen. Helemaal te kunnen zijn met wat er in me ontstaat. Zonder kader, zonder hokjes, en zonder perse duidelijkheid (terwijl het tegelijkertijd juist zo voelbaar duidelijk is). Laat maar ontluiken die boel, net als de komende lente. Op deze manier geef ik mezelf de gelegenheid om mijn belevingswaarheid te zien, dwarrelt m’n zelfinzicht rustig vanuit m’n onderbewustzijn m’n bewustzijn in en leer ik weer lekker veel van mezelf.

Zo werkt het dus met gevoel. Of eigenlijk de laag onder je heldere gevoel, waar de vaagheid start. De mysterische wereld die in je huist maar waar je niet helemaal bij komt, zeker niet met je verstand. Deze prachtige binnenwereld, is absoluut niet logisch en valt zeker niet te begrijpen. Tenminste, in eerste instantie. Wel is deze te snappen trouwens. In je ‘hele hebben en houwen’ voel je dat het klopt ook al is het niet zomaar uit te leggen. Dit innerlijke leven vol verrassingen en tegelijkertijd diep herkenbaar.

Zo raar is het trouwens helemaal niet hoor. Kijk maar eens hoe kinderen hun verbeelding gebruiken om te groeien. Wij, als volwassenen, kunnen bedolven worden onder het cement van onze rationele kant.

Dit alles ontstond bij mij in een oefening gerelateerd aan opstellingenwerk afgelopen weekend in een diepgaande workshop van Hilda Wartena van Raak. Wist je dat massagetherapie en Focusing je ook kunnen brengen naar deze eigen inwaartse ervaringsplek om te oefenen in bewustwording? Jongens, jongens, jongens. Wat is mijn vak toch mooi. 🙂

Uitproberen of wil je meer weten? Laat het mij weten!