Privé: Blog

oktober 2016

Viewing posts from oktober , 2016

De ellende van zelfverwijt, schaamte en angst.

Twee keer in mijn leven heb ik gedacht dat mijn leven zou eindigen. De eerste keer was op achttienjarige leeftijd en ik ’s nachts van mijn fiets werd af getrokken. De tweede keer gebeurde tien jaar later toen ik in de auto een bocht te ruim nam. Plotseling zag ik twee grote felle koplampen op me af komen.

Beide gebeurtenissen had ik diep in mezelf weggestopt. Zo diep dat ik ze eigenlijk bijna was vergeten. Wel kon ik plotseling zomaar héél erg schrikken vanuit het niets en kon mijn stemming extreem omslaan bij iets kleins. Dit verborg ik zo goed achter een grote lach dat ik er bijna zelf in geloofde. Zo droeg ik jaren lang deze ervaringen met me mee, zonder dat ik het in de gaten had.

WebMijn stemmingswisselingen werden extremer. Ik voelde me minderwaardig en daarbij voelde mijn lijf als staal. Nog steeds had ik niet door wat er in me omging. Totdat iemand een verhaal vertelde over schuldgevoel. In en knus gezelschap zaten we aan een eettafel en terwijl de anderen nietvermoedend verder gingen over dit onderwerp merkte ik dat ik stiller werd en m’n stalen harnas pijnlijk beknelde. Nu ik dit schrijf, voel ik nog een brok in m’n keel. Ik herkende me in het verhaal. Dit ging over mij.

De ellende die zelfverwijt met zich meebrengt. Toentertijd had ik mezelf de schuld gegeven dat ik van de fiets was af getrokken. Welk meisje fiets er nu midden in de nacht alleen? Het auto-ongeluk tien jaar later had ik veroorzaakt en had ik dus ook aan mezelf te danken. Deze blog schrijf ik niet om een discussie uit te lokken of m’n schuldgevoel wel of niet terecht was. Wel werd op dat moment aan de tafel duidelijk voor mij dat deze innerlijke houding me dwarsboomde op een doordringende defensieve manier. Het bepaalde zelfs mijn leven.

Door mijn onbewuste zelfverwijt voelde ik me minderwaardig. Ik schaamde me en nam het mezelf kwalijk. Ik gunde het me niet om maar iets van de toen opgelopen immense schrik te mogen toegeven en er hulp of aandacht voor te vragen. Zo hield ik mezelf gevangen in strengheid. Na dit confronterende inzicht aan de eettafel, heb ik in een veilige omgeving mijn mechanisme kunnen aanzien en de schrik die daarna alsnog loskwam. Het was verschrikkelijk. Tegelijkertijd werd ik bevrijd van die stalen harnas om me heen en volgde er tranen, eerst van jarenlange vermoeidheid en daarna van opluchting.

Mijn lichaam heeft me geholpen dit te ontdekken. Deze gaf het immers aan zonder dat ik het doorhad. Nadat ik mijn stalen harnas als signaal ging zien, kwam dit in mijn bewustzijn. Natuurlijk durfde ik in het begin deze lichaamsgerichte interactie met mezelf bijna niet aan. Gelukkig was er toentertijd een helpende hand voor mij in de massagetherapie.

Herken je je in bovenstaande en heb je ook (even) een steun in de rug nodig? Laat het me weten, wellicht kan ik iets voor je betekenen?

 

Het is toch écht zover… Nu ben ik therapeut…

Tja, en dan ben ik nu zomaar een lichaamsgericht therapeut. Na vier prachtige jaren, is mijn opleiding Holos afgerond en start er een volgende fase… Van masseur naar therapeut. Hoe ga ik me profileren? Hoe wil ik mezelf kenbaar maken? Op welke manier wil ik benaderd worden en hoe wil ik worden gezien?

Hoe doen anderen dit eigenlijk? Als ik om me heen kijk, zie ik van alles. Oudere therapeuten hoor ik geregeld het indrukwekkende aantal jaar noemen dat ze in het vak zitten en bij de jongeren merk ik dat ze contact maken door het delen van hun eigen persoonlijke ontwikkeling en meer werken ‘met de cliënt samen’.

Ook ik hoor mezelf af en toe het rijtje van alle doelgroepen noemen waar ik mee heb gewerkt. Dan neig ik toch wel naar de oudere garde en bevestig ik mijn werkervaring. Mijn bloggen zijn meer gericht op mijn eigen persoonlijke belevingen wat je ziet bij de jongere therapeuten.
wees-jezelf-480x678Maarja, wie zegt dat de therapeut met jarenlange ervaring niet al die tijd op repeat heeft gestaan? Misschien heb ik in mijn ervaring met de verschillende doelgroepen ook wel steeds hetzelfde rondje gelopen? En naar aanleiding van mijn bloggen, lees ik soms ongevraagd advies van de lezer waar ik me vervolgens aan irriteer. Dus mijn bewustwordingsproces delen, geeft ook niet altijd de verbinding die ik graag zou willen.

En nu? Nu noem ik nooit meer mijn werkervaring en schrijf ik nooit meer bloggen. Maar niet heus. 🙂

Wat voor mij wel steeds meer duidelijker wordt dat de kracht ligt in de aandacht op mezelf richten en hiervan uit mezelf ontdekken om daadwerkelijk mezelf, mezelf te kunnen noemen. Snap je ‘em nog? Eigenlijk geldt dit voor alles in mijn leven dus ook in mijn therapeutschap.

Ik kom er meer én meer achter dat ik ook niet anders kan. Er is geen andere weg. Als ik niet mezelf kan zijn, dan gaat alles in me in een soort van opstand. Dit is wel eens anders geweest en heb ik moeten leren. Op een gegeven moment kreeg ik in de gaten dat daar juist de sleutel lag. Dus hoe meer ik mezelf toeliet om alle hoekjes in mezelf op een rustige manier uit te pluizen en af te stoffen, hoe meer ik mezelf leerde kennen en voelde dat ik iets te bieden had ten eerste aan mezelf en vanuit daar aan de wereld. Ik groeide naar mezelf.

Nu is het steeds meer als een voorwaarde: eerst mezelf zijn daarna volgt de rest. Ook als therapeut compleet met mijn kennis van diverse doelgroepen en mijn schrijfplezier want ook dit maakt mij mezelf. Personen begeleiden in ‘jezelf zijn’ is mijn passie. Dit is duidelijk wat ik wil, als mens en daarin als therapeut.

Wat heerlijk om twijfelend een blog te beginnen en mezelf al schrijvend te herinneren in wat ik écht wil én goed in ben! Jezelf zijn rules. 🙂 Herken je die drang naar jezelf willen zijn? Wil je meer weten? Dan hoor ik het van je en wellicht kan ik iets voor je betekenen.

…Wat een levensreis…

Daar liep ze door de straten van New York. Haar voeten waren moe terwijl ze ferm haar rug rechtte. Een huilerig gevoel welde op. Gelukkig kon ze dit net op tijd wegslikken. Of toch niet helemaal, over haar wang rolde een traan en zacht viel deze op haar shirt. Snel knipperde ze met haar ogen en met haar mouw veegde ze voor de zekerheid nog maar een keertje over haar gezicht. Ze voelde haar hart kloppen alsof er iemand tegen een dikke zware deur bonsde.

garrisonEen paar dagen later ging haar reis verder naar een plaatsje net boven New York, Garrison. Terwijl ze aan de oever van de prachtige Hudson zat, leunde ze op de kalmte van deze rivier. Ze liet zich omhullen in de weelde van de herfstkleuren. Opnieuw voelde ze een traan en ontdekte ze binnenin haar een zacht stemmetje die haar iets probeerde te vertellen.

Ze hoorde zichzelf heel voorzichtig zeggen dat ze zich de laatste dagen zo zoekend voelde en misschien zelfs wel teleurgesteld. Op elke hoek van Brooklyn wenste ze een sprankeltje geluk te ontmoeten. In de tonen van de musical op Broadway en de stemmen van het gospelkoor in Harlem hoopte ze de warmte te horen. Ze wachtte op de koestering van Central Park en vond het maar niet…

Door deze dwaaltocht in de intensiteit van New York realiseerde ze zich dat ze haar wens aan zachtheid en genegenheid, per ongeluk voorbij was gelopen. Zonder dat ze dit door had, was er geen ruimte geweest voor datgene wat ze eigenlijk zo nodig: de liefde. De liefde voor zichzelf vanuit haar eigen hart. Terwijl ze deze woorden door zich heen liet dwarrelen, verraste haar een nieuw gevoel en ging er zomaar op een vriendelijke krakende manier een innerlijke deur naar haar hart zachtjes op een kier. Op dit moment, aan de Hudsonriver voelde ze zich thuiskomen. Thuiskomen bij zichzelf.

Voordat ze van deze prachtige rivier weer terugliep naar haar slaapplaats voor die nacht, wist ze dat ze nu op de juiste plek was. In een plek van pauze. Een rustpunt gebouwd vanuit een gegronde vesting van vertrouwen. Zo kon ze kruipen in de wijd open welkome armen van The international Focusing Institute in het Garrison Institute. Ze kreeg er nog een fijn innerlijk cadeau bij en er verschenen geweldige indrukken van haar hele reis in New York nu ook in hun sprankelende recht. Nu was ook daar ruimte voor.

New York & Garrison, wat was het een (innerlijk) avontuur in liefde met alles erop en eraan. Nu kon ze genieten.

Bovenstaande gaat natuurlijk over mij. Deze beleving schrijf ik op het luchthaven van New York vlak voordat ik het vliegtuig in stap. Het was geweldig maar ik stond zo in de doe- en zoekstand dat ik wellicht voorbij ging aan datgene wat ik werkelijk nodig had: mezelf. In New York verdwaalde ik in mijn binnenste doolhof en ik vond gelukkig de weg weer terug tijdens een focusmoment aan de Hudson river. Het duurde even voordat ik dit inzag. In dit voorbeeld was het een bevrijdend gevoel om mezelf te mogen toegeven dat niet alles altijd maar positief of leuk hoeft zijn ook al had ik het zo gehoopt. Heerlijk, wat voelde dit echt een eerlijk. Vanuit mijn hart.

Gedurende een seminar van een week lang met verschillende Focustrainers onder o.a. de vleugels van Aaffien de Vries hebben we van elkaar genoten in een prachtig internationaal gezelschap. Vanuit ieder zijn uniekheid deelden we de diversiteit en ontstond er een geheel van hartverwarmende universaliteit.

Ik voel nog meer verhalen opborrelen hoor. Zo heb ik bijvoorbeeld eventjes met Eugene Gendlin aan de telefoon gesproken (WAAAHHHH!!! ) en heb ik ontdekt wat het verlossen van geheimen en het toelaten van herinneringen met me doet én dit allemaal in a focusing way natuurlijk. Het was overtreffend! Wat was dit een grote onvergetelijke levensreis.

(Focussen: een methode om je eigen innerlijke sfeer te proeven en te ontdekken wat je van binnenuit nodig hebt om het leven ten volste tegemoet te kunnen treden.)