Privé: Blog

september 2016

Viewing posts from september , 2016

Een wens die werkelijkheid wordt.

 In het derde studiejaar tijdens mijn opleiding voor massagetherapie kreeg ik een zweepslag in mijn kuit. AU! Omdat ik natuurlijk niet lang op één been kon staan, betekende dit dat ik zes weken niet kon masseren.
 
In deze zelfde periode kreeg ik het studievak Focussen waarin o.a. de vraag: ‘Wat zegt m’n gevoel? voor mij op een heerlijke vrijblijvende opbouwende manier centraal stond. Ik had geluk want dit innerlijke instrument kan gewoon zittend uitgevoerd worden en zo ging ik me in deze tijd extra hierop richten.
 
Ik was gelijk verliefd. Focussen had mijn hart gestolen! Ik ging workshops volgen en individuele sessies. Zo leerde ik Aaffien de Vries kennen die mij zo steeds meer meenam in haar liefde voor het Focussen.
Nu, ruim twee jaar later, staat de komende dagen Focussen weer voor mij in het middelpunt. leef-je-levenBij het Garrison Institute vlak boven the big Apple in een wonderschone omgeving aan de Hudson river ga ik me onderdompelen in de fijne hartverwarmende wereld van het Focussen. Onder andere Aaffien organiseert op deze, haast niet te geloven, locatie een echte weeklong vanuit The International Focusing Institute. Jeetjemina, wat een droom. Wat een avontuur! 
 
Eerst natuurlijk een paar dagen zelf op pad in de inmense stad New York. Het pakkende nummer van Alicia Keys – New York – staat al het hele weekend op repeat. ‘Concrete jungle where dreams are made of. There’s is nothing you can’t do now your in New York… These streets will make you feel brand new. These lights will inspire you.’ 
Nog één nachtje slapen… Een wens die werkelijkheid wordt. Wat heb ik er zin in!

Loslaten als de warme bladeren én toelaten als een karaktervolle boom.

Loslaten, het thema van de herfst. Als ik de herfst voor me haal, zie ik een goudbruine, warm roodgekleurde karaktervolle natuur. Als ik nog even door fantaseer, zie ik vervolgens deze prachtige bladeren op de grond dwarrelen en hoor ik mezelf foeteren terwijl ik m’n tuin aanhark om deze losgelaten plakkerige rotzooi op te ruimen. Dit voorbeeld belichaamd perfect mijn kriebelige twijfelende irritatie bij het woord: loslaten.

Laat ik er eens een herfstachtig zelfonderzoek op loslaten (leuke woordspeling al zeg ik het zelf 🙂 ) Wat maakt nu dat dit woord op deze manier bij mij resoneert? Wat is mijn gevoel nu eigenlijk echt bij loslaten?

Als ik eerlijk ben, is het niet alleen het daadwerkelijke woord, maar alles erom heen. De hippe bewustwordingstijdschriften staan er deze periode vol mee en de mensen praten er, zoals ik het zie, veel te makkelijk over. Alsof na het loslaten alles weer is in orde is. Zit je iets dwars? Gewoon ff loslaten en, simsalabim, je bent (weer) gelukkig.

herfst-2Voor mij werkt het duidelijk niet zo. ‘Laat het los’ is een uitspraak die misschien voor sommigen past maar echt niet sluitend is voor iedereen. Neem nu bijvoorbeeld mijn irritatie over dit woord. Als ik me inprent: ‘joh, laat die irritatie toch lekker los,’ klinkt het wenselijk mindful maar binnenin me ga ik me stiekem alleen maar meer ergeren. Door het onbewust voorbij gaan aan mijn gevoel lijkt het wel of mijn irritatie extra wordt gevoed. Het grappige is dat als ik mijn kriebels serieus neem en van alle kanten bezie, ik het tegenovergestelde merk. Alsof het in me nu juist minder gaat jeuken en mijn ergenis zakt. Hmmm, hier zit blijkbaar een sleutel…

Er schiet me trouwens iets te binnen. Als ik nu het herfstprincipe eens omdraai: De boom laat niet de bladeren los maar andersom, de bladeren laten immers los van de boom. Daar hoeft de boom helemaal niet zijn best of moeite voor te doen! Door alleen maar toe te laten ontstaat het loslaten als vanzelf. En als een boom dit kan, kunnen wij dit ook. Ook toelaten is niet altijd even makkelijk hoor. Hartstikke spannend zelfs! Wel klinkt het voor mij veel natuurlijker en dáárdoor toegankelijker. Toelaten als een karaktervolle boom, wauw!

Net als de prachtige gekleurde natuur voel ik me warm worden. Nu mag de herfst ook voor mij beginnen. En het opvegen van de losgelaten (innerlijke) bladeren? Tja, dat hoort er ook bij. 🙂

PS: In de massagetherapie gaat het trouwens ook om het toelaten van datgene wat er in je omgaat om vervolgens te ontdekken dat actief loslaten misschien wel helemaal niet meer nodig is. Heerlijk.

Mijn passie bekroond met een handtekening. Wauw!

Contact maken met mijn gevoel, daar had ik aanraking voor nodig. Een aanraking vanuit rust, aandacht en vooral vertrouwen. Dit vond ik vier jaar geleden in de academie voor massagetherapie Holos, een opleiding waar ‘voelen’ en ‘ervaren’ centraal staat als uitnodiging voor zelfonderzoek en inzicht.

p1050438In vier nooit-te-willen-missen studiejaren heb ik met vallen en opstaan mezelf hierin mogen ontwikkelen. Aanraken en geraakt worden. Juist door eerst zelf te ervaren leerde ik zorgvuldig begeleiden in deze lichaamsgerichte therapie. Zo gingen mijn persoonlijke en professionele groei op een diepgaande manier hand in hand en verrijkte dit mijn leven op alle manieren. 

22 september heb ik m’n passie bekroond met m’n handtekening op m’n diploma. Nu ben ik officieel massagetherapeut. Ik heb m’n levensweg gevonden waar mijn hart ligt. Wat voelt dit als bijna onwerkelijk en tegelijkertijd zo ontzettend kloppend…

En nu heb ik zomaar een ticket naar New York geboekt…

Wowwwww.. Morgen is mijn arm denk ik één blauwe plek. Elke keer knijp ik mezelf namelijk of ’t wel echt waar is… Op reis naar New York… Eerst ga ik op ontdekkingstocht in the Big Apple alle gave plekken waar iedereen het altijd over heeft zelf zien. Daarna ga ik daar op pad in een ander innerlijk avontuur. Het avontuur van het Focussen… Als ik eraan denk, slaat m’n hart een paar keer over… (en ik overdrijf niet 🙂 )

adventureIn het derde jaar van mijn opleiding Holos had het studievak Focussen al mijn hart gestolen. Even een korte uitleg: Focussen is een manier om niet alleen te ervaren wat er in je omgaat maar vervolgens ook nog eens dit aanwezige gevoel of stemming op een vrijblijvende manier aan het woord te laten. Vanuit een innerlijke interactie maak je dus ultiem contact met jezelf en zelfs met je Zelf. Hartverwarmend en verschrikkelijk helend. Als je dit mechanisme snapt niet persé met je hoofd maar vooral met je lijf, gaat er een deur van innerlijke beleving voor je open. Mij heeft het me toen geholpen uit de poel van de rottige alcoholverneveling te komen en nu wanneer ik bijvoorbeeld schrijf, dan focus ik waardoor ik exact innerlijk weet dat de woorden sluitend kloppen met wat ik écht wil zeggen op dat moment.

Deze geweldige methode bleef mij roepen en zo ben ik me er meer in gaan verdiepen. Onlangs las ik op www.focusing.org over een seminar (van een week lang!) in New York. Vervolgens trok ik vorige week de stoute schoenen aan en vroeg aan één van de coördinatoren Aaffien de Vries of dit misschien ook iets voor mij zou zijn? Tot mijn verassing zei ze: Ja! En nu heb ik zomaar een ticket naar New York geboekt…

Compleet met ontzettende zenuwen voel ik me zóóóó levend! Ik voel me heel klein van de onzekerheid en ook onoverwinnelijk tegelijkertijd. Wat ben ik mijn aantrekkingskracht naar het focussen dankbaar. Ik heb er naar geluisterd en dit heeft me over de drempel geholpen om het gewoon te gaan DOEN. Mijn hart te volgen. Wat vind ik het bibberend spannend…

Eind september begint het avontuur. Ik voel me als… ‘living on the edge!’ Ik kan het haast niet geloven en het is hartstikke waarheid. Ik voel een snik in m’n keel. Een soort van fijne snik die roept: Ik LEEF!!!