Privé: Blog

juni 2016

Viewing posts from juni , 2016

Ja, ik vind het naar voor mezelf dat ik me zo voel én dat mag!

‘Wauw!’ Dacht ik toen ik hoorde over de documentaire van Halina Reijn: ‘de OK-vrouw’ over de ongewild kinderloze vrouw. En jeetje, wat voelde het als een grote teleurstelling nadat ik deze documentaire had gekeken. Eindelijk werd dit onderwerp aangekaart en nog steeds werd er, in mijn beleving, om de kern heen gedraaid. In de documentaire zag ik namelijk precies het mechanisme terug wat maakte dat Halina had besloten om deze te maken.

Zoals ze vertelde, begrepen anderen niet dat ze geen fijne vent kan vinden om een gezinnetje stichten. Hier had ze last van en dus een mooi uitgangspunt om een documentaire te maken. In de documentaire zag ik alleen exact dezelfde reacties verpakt op een andere manier. Zelfs Halina deed hieraan mee zonder dat ze het wellicht in de gaten had. Zo gaf ze aan dat de documentaire eigenlijk over een breder onderwerp ging: het niet (aan)passen in de maatschappij.

Haar psycholoog probeerde vervolgens te psychologiseren welke grotere zingeving er in haar verlangen naar kinderen te vinden is, haar kind-hebbende zussen vertelden op hun beurt hun leven als moeder en dat niet altijd de rozen geuren en manen schijnen. Haar moeder die aangaf dat je nooit weet wat er nog zou kunnen gebeuren… De daadwerkelijk kern: dat het naar voor Halina zelf is dat ze zich nu een OK-vrouw voelt, werd nog steeds niet in de spotlight gezet en niet écht bij stilgestaan, kwaliteit-tijd aan gegeven. Dat raakte me diep.

In de documentaire huilde Halina terwijl ze een brief naar haar ongeboren kindje schrijft. Daarin zei ze ook dat ze misschien wel meer de vader van haar kindje mistte. De media struikelde direct over dit zinnetje. Ze was dus geen OK-vrouw maar OM-vrouw (ongewild manloze vrouw). Joh, al had ze tien mannen, tien vrouwen of tien mannen én tien vrouwen… Zo een makkelijke ingang om wéér af te wijken van het onderwerp: dat het naar voor Halina zelf is dat ze zich zo voelt. De titel is niet voor niks: ongewild kindloze vrouw.

kindloosVerhit sprak ik hier laatst over met een vriendin. Die maakte aansluitend de wijze opmerking: ‘Goh jans, ik voel een schrijfsel bij je opkomen…’ Zo zakte m’n temperament (een beetje 😉 ) en ben ik rustig aan verder gaan voelen over dit onderwerp. Eerlijk is eerlijk, bovenstaande gaat natuurlijk helemaal niet om mijn inlevingsvermogen naar Halina of mijn kritiek op de documentaire maar om een duidelijke projectie van mezelf.

Mijn voortplantingswekker rinkelt pijnlijk en ook ik word hier aan herinnerd in allerlei hoedanigheden. De mensen die ongevraagd hele IVF-stories tegen mij beginnen. De zinnen: ‘Je weet nooit wat er nog kan gebeuren’, ‘Zeg nooit, ‘nooit’’ of de vraag: ‘En jij?’ Vrouwen die op oudere leeftijd moeder zijn geworden en mij hun hoopvolle verhaal met de beste intentie vertellen. Mijn portie kinderliefde die ik altijd buitenhuis moet zoeken. De vriendinnen die één voor één zwanger werden en ik innerlijk voelde: ‘Weer iemand die heeft wat ik niet heb…’

Wij, jij en ik, zijn net als elk ander levend organisme gemaakt om voort te planten en als je dit niet doet dan doet dit iets met je. Dus ook met mij. Ons voortplantingshormoon, oxytocine (waardoor je verliefd wordt, met elkaar vrijt, de weeën worden opgewekt, de borstvoeding start en uiteindelijk moeder en kind van elkaar gaan houden) heet ook wel in de volksmond: het knuffelhormoon. Dit is niet voor niks!

Toen ik mijn massagepraktijk startte, zei ik gekscherend: ‘En nu is mijn kindje geboren.’ Soms betrap ik mezelf op de gedachte of mijn praktijk misschien stiekem toch wel echt een stuk in mijn verlangen naar een kindje vervangt. (Ik heb geluk want het is een héél mooi kindje 🙂 )

Waarschijnlijk zal Halina net als ik zelf nooit op een sluitend antwoord komen, wat maakt dat ze geen kinderen heeft. Daar gaat het ook niet om. Deze documentaire heeft mij nog meer laten inzien dat ik het erg voor mezelf mag vinden dat ík geen kinderen heb. Dat ik me mijn verdriet mag toe-eigenen en mezelf het recht mag geven om een klein freubeltje, een speels kleutertje en een lastige puber te mogen missen. Alleen dit besef al laat me op een bepaalde manier completer voelen.

Zoooowww, wat een heerlijkheid, eerlijkheid.
Ja, ik vind het naar voor mezelf dat ik me zo voel én dat mag!

Surrogaat personen bestaan niet, ieder is z’n eigen origineel.

Vanochtend had ik een fijn telefoongesprek met één van m’n koesterbare studiemaatjes. We hadden het even over mijn vader. Een maand nadat ik een kleine vier jaar geleden mijn studie begon, overleed hij en was ik mijn voorbeeld in vele opzichten kwijt. In mijn vak: mensen ondersteunen, leefde hij mij voor als menselijk medemenselijk mensenmens. (Ja ja, ontleed deze zin maar eens 🙂 )

Toen hij er niet meer was, startte mijn zoektocht naar een opvolger eigenlijk per direct. Zonder dat ik het wist. Een persoon van wie ik zou kunnen leren én het belangrijkste: zou vertrouwen. Wanneer ik iemand in mijn vizier had, ervaarde ik vol hoop een uitvergrootte aantrekkingskracht.

Dit leidde elke keer tot een onbestemd gevoel van verdriet. Ik gaf de ander een veel te zware rol en verantwoordelijkheden. Hieruit ontstond natuurlijk onbegrip. Onbegrip van alle kanten, verticaal, horizontaal en diagonaal. Logisch eigenlijk ook.

ginger aleAchteraf bezien, toonde het gemis van mijn vader verpakt in verschillende vormen. Alleen had ik het helemaal niet door. Het was een stekend moment toen ik een paar maanden geleden ontdekte dat ik het beeld van mijn vader op anderen kopieerde. Maximale confrontatie om maar zo te zeggen. Eigenlijk bijna gelijk daarna, of misschien zelfs wel tegelijkertijd voelde ik een diepgaande sensatie door mijn lijf.

Ik ben gewend dat als ik indrukwekkend veel verdriet heb, ik dit als stekend in mijn borst voel. Intens verdriet, herken ik doordat het verder via mijn armen naar mijn handen gaat en ze verkrampend pijn doen. Nu voelde ik iets nieuws. Dit gevoel stroomde namelijk nog verder via mijn borst en handen naar mijn buik en deze vulde tot in mijn bekken, zonder, let op: te overheersen. Mijn verdriet verspreidde zich en kreeg eindelijk de ruimte. W O W (met spaties en hoofdletters)! Wat een bevrijding… in alle opzichten.

Door hem te projecteren op anderen had ik onbewust mijn gevoel van ‘missen’ niet aan willen zien. Nu eindelijk was de tijd aangebroken om mijn vader te mogen missen op een haalbare ruimere manier. Dit voelde als kostbaar, in duizendvoud.

Wat verwonderingswaardig wat tijd, gevoel en besef met zich meebrengt… Dat ik dit nu schrijf in de zon aan een gracht met bloemen & ginger ale, wat een luxe… Yes! Grappig eigenlijk. Als er iemand niet gecharmeerd was van gekopieerd materiaal dan was hij het. Hij geloofde er niet in. 🙂 Surrogaat personen bestaan immers niet, ieder is z’n eigen origineel.

Pa, proost op de liefde. Gelukkig ben ik geen kopie van jou, wél een logisch gevolg.

En dit allemaal door een fijn telefoongesprek.