Privé: Blog

mei 2016

Viewing posts from mei , 2016

Oké, oké… geduld is toch maar wel een schone zaak.

 Als ik even geen schrijf-inspiratie heb, dan trek ik een engelenkaartje en ontstaat er soms een, met jullie deelbaar, inzicht. Gisteren schreef ik over ‘aanwezigheid.’ Ik ontdekte dat de combinatie: gevoel, opmerkzaamheid en geduld, mij in de kwaliteit van deze eigenschap ondersteunt.Er bleef iets in mij borrelen en dat was het woordje ‘geduld.’ Jansje & geduld. Hmmmmm…. Spontane rebellie heb ik geregeld voelen opkomen als iemand het G-woord naar mij uitsprak. ‘Dat bepaal ik zelf’ ‘Jij hebt makkelijk praten’ en ‘jaaaaahhhhh…die ken ik nu wel’ gepaard met zuchtende wegdraaiende ogen, waren reacties die ik nu grinnikend erken.

geduldGeduld is namelijk prachtig! Ik had altijd het beeld dat geduld betekende: ‘mezelf afremmen’ en dit zag ik als een beperking, alsof ik aan banden werd gelegd. Geen wonder dat ik me rebels ging gedragen. Maar daar gaat de kern van geduld juist helemaal niet om en dit inzicht schoot me net te binnen. In het woordje ‘geduld’ zit ‘dulden’ en dit werkwoord betekent voor mij: me niet verzetten, toelaten.

De eigenschap ‘geduld’ maakt me dus op een toegankelijke manier in staat om te dulden. M.a.w. datgene uit te pluizen waartoe ik me (onbewust) verzet en het zo voorzichtig toe kan laten. Om vervolgens een eigen gegronde beslissing te maken in de nieuw ontstane werkelijkheid, de échte. Geduld brengt kwaliteit in het moment en dus in mezelf.

Geduld heeft niks met tijd te maken. Geduld is een nu-houding. Geduld zorgt níet voor remming of dat ik aan banden word gelegd maar precies het tegenovergestelde: dat ik de touwtjes in handen (terug) krijg.

Pingggggg…. Het geluid van het meditatiebelletje mag je er even zelf bij denken. 🙂

(PS: Eerlijk = eerlijk. Dit keer heb ik dit kaartje niet getrokken maar uit mijn glazen potje gevist, heel enthousiast geduldig 🙂  )

In gesprek met mezelf

‘Ik wil je iets vertellen, ik ben ergens achter gekomen.’ ‘Oh, wat dan?’ ‘Ik heb ontdekt dat ik m’n gedrag heb aangepast om ergens bij te kunnen horen.’‘Meen je dit? Hoezo?’ ‘Omdat ik daar warmte zag waar ik ook naar verlangde.’

‘Goh, en toen?’ ‘Om in de smaak te vallen, ging ik me anders voordoen. Ik slikte bijvoorbeeld woorden in en vertelde niet volledig wat er in me omging. Eigenlijk deed ik een stap opzij van mezelf.’ ‘Jeetje, werd dit van je verwacht?’ ‘Nee, natuurlijk niet. Ik deed het onbewust omdat ik hoopte eindelijk niet meer alleen te zijn nu ik er bij hoorde.’‘En lukte dit?’‘Nee, precies het tegenovergestelde gebeurde. Ik merkte dat ik de warmte die ik hoopte te voelen juist helemaal niet voelde.’

tegenkomen‘Jeetje… en toen?’ ‘Dit was zo een grote teleurstelling dat er steken door m’n hart gingen. Ik werd nog verdrietiger en weer zo erg alleen…’

‘Ach, wat naar! En nu?’ ‘Nou, het zal je verrassen want plotseling ontdekte ik nog iets… Tijdens het huilen troostten de tranen zacht mijn hart en zo zag ik steeds meer dat de warmte waar ik zo naar verlangde altijd al dicht bij me was.’

‘Owwww… Waar dan?’’ In mijzelf. En weet je wat? Dichterbij bestaat niet. 🙂 ’

Moraal van het verhaal: zoeken doe je buiten je en het vinden doe je binnen je. Blijf dichtbij jezelf anders vind je het nooit. Punt.

(In gesprek met mezelf. Geïnspireerd door een docent op mijn studie Holos die tussen neus en lippen door de prachtige opmerking maakte: ‘Je hebt zoekers en je hebt vinders.’)