Privé: Blog

maart 2016

Viewing posts from maart , 2016

Van plumeau & superheld tot hemel & aarde

‘Je ziet aan ’t plafond of mensen hun huis grondig schoonmaken.’ Vastberaden keek hij mij aan. Breed lachend bedankte ik mijn vader voor deze levenswijsheid en verzekerde hem dat hij altijd welkom was om bij mij thuis deze taak op zich te nemen.

plumeauZoals het werkt met uitspraken van ouders, was ook deze bij mij blijven hangen. Vorig jaar kocht ik waarachtig een plumeau. Ik moest nog even wennen dat ik zo’n ding in huis had. Vanochtend na het stofzuigen waagde ik me er dan toch echt aan. In allerlei spannende acrobatenstanden wist ik elk ver hoekje te bereiken. Al balancerend op mijn keukentrap bevrijdde ik mijn plafond van de spinnenwebben en stofvlokken. Ik voelde me een superheld terwijl de zwarte draden in volle dramatiek naar beneden dwarrelden. Wat een schoonmaakavontuur!

Deze beleving was snel voorbij toen ik op ooghoogte weer eens rondkeek. Al zuchtend en steunend kon ik er niet onderuit dat ik toch nog een keertje de stofzuiger uit de kast moest trekken.

Toen viel er bij mij een kwartje. Zo gaat het natuurlijk ook in ons lichaam als thuis, het lijf waarin we huisvesten en die we bewonen. Gedachtes dwarrelen vanuit je hoofd als plafond naar beneden tot aan de bodem in je lichaam en nestelen zich daar. Dit voelt dan als gespannen spieren bijvoorbeeld of vlinders in je buik. Een mooi voorbeeld dat hetgene wat je in hoofd haalt z’n weerslag heeft op je lijf. Lichaamswerk is een prachtige manier om hier mee aan de slag te gaan én natuurlijk komt holistische massagetherapie hier om de hoek kijken.

Lieve pa, dank je voor je wijsheid, alweer. Als er een hemel bestaat, weet ik zeker dat nu jij breed lachend met lieve ogen dwars door een schoon plafond naar me kijkt tot aan de bodem, mijn thuis op aarde.

Over een kundalini-ontploffing en de nieuwe Jansje.

Daar lag ik. Plotseling werd ik overvallen door een overweldigende stroomstoot. Het zweet brak me uit en ik werd lijkbleek. Stijf van schrik schoot ik omhoog. M’n rug was kletsnat. Een hoge voltage was dwars door me heen gevlogen, zelfs boven m’n kruin uit. Verwilderd keek ik om me heen. Even later was de wereld mistig in een waas. Deze overrompelende ervaring kon ik helemaal niet bevatten. Ik was overmand door een bepalende macht veel groter dan ikzelf.

Vanuit het niks was een hete scheut elektriciteit in me opgestegen. Niet omdat ik m’n vingers in het stopcontact had gestoken maar zomaar tijdens een voetreflexbehandeling.

In de periode erna was het was alsof m’n gevoel werd opengescheurd. Oude trauma’s die in mij verborgen waren, drongen zich als wolven aan mij op. In plaats dat het stopte, werd het alleen maar meer én meer. Zo grillig dat m’n wanhoop me overweldigde. Ik wachtte op het moment dat het zou escaleren. Voordat dit kon gebeuren, belandde ik op ’t nippertje bij de huisarts.

kundaliniEen paar maanden later had ik een groot verlossend moment van zelfbesef. Ik realiseerde me dat niet een andere
oerkracht zich, koste wat het kost, had openbaard maar dat ik het zelf was geweest! Dat onbewust m’n eigen levensenergie zich op brute wijze aan me had opgedrongen. Een bevestiging vond ik even later in een prachtig boek over Kundalini, je levensenergie. Kundalini wordt ook wel je eigen spirituele slangekracht of slangevuur genoemd. Wellicht herken je dit symbool als de opstijgende slang in het westerse doktersembleem.

Wat er in mij was gebeurd, heet een spontane kundalini-ontwaking. Om een verschrikkelijke negatieve spiraal te doorbreken, was mijn eigen levensenergie ontploft. Als een aardbeving werd m’n grondvesting geschud en als een bliksem doorkliefde ik mezelf. Alle verschrikkingen werden blootgelegd. Er was één doel en dit was om me, goedschiks of kwaadschiks, te bevrijden van m’n pantser in pijn.

Bovenstaande wordt door critici ook wel als een psychotische ervaring beschreven. Mij maakt de benaming eigenlijk niet zoveel uit. Het was levensecht en indrukwekkend. Door deze voetreflexbehandeling was er iets voor-altijd-veranderends in gang gezet. Dit betekende het einde van een zwarte nare tijd in een overheersende zweem van alcohol. Het begin van de nieuwe Jansje, eindelijk.

PS: ben je benieuwd welke weg ik hierna heb bewandeld? Klik dan hier en lees m’n blog over sensitiviteit.