Privé: Blog

februari 2016

Viewing posts from februari , 2016

Een kolibrie, een tatoeage en de liefde.

Uitgeput en uitgehongerd vindt ze na een verre reis haar bloem. Als stilte in de storm hangt ze bewegingloos in de lucht. Gulzig laat zich vervullen door de gouden nectar. Als ze weer weg vliegt, dwarrelt het stuifmeel losjes achter haar aan. Ze straalt in haar kleurrijke schoonheid.

De kolibrie.

De kolibrie legt bijna onmogelijk lange afstanden af. Zo staat ze vanuit de Noord Amerikaanse indianen voor het zelfovertreffende, de tocht naar het ideaal. Omdat haar vleugeltjes onmetelijk snel kunnen gaan, lijkt het alsof ze niet beweegt. Door deze stilte in de storm belichaamt ze de kern van het bewustzijn. De kolibrie voedt zich aan een bloem en verspreidt op haart beurt het stuifmeel. De bloem en het vogeltje, beiden houden elkaar in leven en hiermee wordt de tegenstrijdigheid van dualiteit uitgedrukt. Daarbij brengt ze pure vreugde. Deze gelukzaligheid kan alleen met een open liefdevol hart worden ervaren. De kolibrie is zelfs het symbool voor de liefde…

dreamstime_xxl_15856718Ooit heb ik samen met een ex-partner op Curaçao het Indiaanse symbool van dit vogeltje op m’n ringvinger laten tatoeëren. Even later vloeiden de tranen van liefdesverdriet… Met een gat in mijn hart remigreerde ik naar Nederland. Lange tijd erna heb ik een dikke zilveren ring erover gedragen. Gelukkig was de helende kracht van dit diertje sterker en wakkerde mijn binnenste vuurtje voorzichtig aan. De vibratie van de kolibrie heeft me ook in dit kikkerlandje weer m’n eigen reis laten maken en m’n eigen weg laten vinden. De verrukking en verwondering van het kleurrijke leven laten proeven.

Tegenwoordig is de bedekkende ring gelukkig weer opgeborgen. Als ik naar m’n handen kijk, besef ik me dat ook dit een bijzonder stukje van mij is. Wat me heeft gemaakt, waarvan ik heb geleerd en bij me hoort.

Als een kolibrie in een kooitje wordt opgesloten, zal ze dit niet overleven. Zo vertelt ze je tenslotte over je eigen (innerlijke) vrijheid…

Zonnestralen

Er was eens een meisje met mooie lange donkere haren. In de zomer dook ze in de golven van de zee. Wanneer ze op het strand liggend haar armen en benen bewoog, ontstond er een engeltje in ’t zand. In de herfst keek ze omhoog en zag de gouden rode bladeren waaiend in de wind. Ze danste over de regenplassen en ontdekte dat ze steeds verder over deze heen kon springen. In de winter stak ze haar tong uit en proefde de vallende sneeuwvlokjes. Op haar schaatsen draaide ze rondjes totdat ze duizelig werd. In de lente telde ze haar radslagen en verschenen de sproetjes op haar vrolijke gezichtje. Ze was de knikkerkampioen…

Er was eens een vrouw met mooie lange donkere haren. In de zomer zat ze in de schaduw. Ze bedacht zich dat anderen samen met elkaar wellicht van een zwoel strand genoten. In de herfst zag ze de regendruppels over de ramen als tranen biggelen. Ze bedacht zich dat anderen samen met elkaar wellicht een frisse boswandeling genoten. De winter was donker en ze verborg zich voor de snijdende kou. Ze bedacht zich dat anderen samen met elkaar wellicht van een koesterende open haard genoten. In de lente stak ze bij thuiskomst haar sleutel in het voordeurslot. Daar kwam plotseling de warme zon om de hoek. De zachte zonnestralen verrasten haar…

zon

– Lente –

Van dapper, moedig & stoer naar …

Wanneer ik me vroeger dapper, moedig of stoer moest gedragen, deed ik dit met wilskracht en doorzettingsvermogen. Ik kon met mijn daadkracht zover gaan dat ik mezelf totaal uitputte. Als afleiding speelde ik vrolijk en de humor maakte dat mijn pijn door de ander niet werd gezien. Ik ontwikkelde mijn eigen stalen gevangenisdeur waarachter de eenzaamheid groeide. Omdat ik niet wist hoe ik mezelf moest bevrijden, bleef ik uit bescherming in mijn eigen gecreëerde binnenwereld afgesloten van de buitenwereld.

het matjeNog steeds als ik de woorden ‘dapper, ‘moedig’ of ‘stoer’ hoor, kan ik daar een naar gevoel bij krijgen. Deze innerlijke houding en uiterlijk vertoon zorgden dat gedeeltes van mijn leven lange tijd geheim bleven. Als mensen toch per ongeluk een glimp zagen van mijn ‘alleen zijn’ liepen ze tegen een dichte deur. Ik liet immers niemand toe. Ik liet mezelf eigenlijk niet eens toe. Puur, omdat ik niet wist hoe. In het boek Het Matje, las ik voor het eerst de woorden: open over je afgeslotenheid.

Ook leerde ik in dezelfde tijd vanuit de Noorse mythologie Freyja, de Godin van de stoutmoedigheid, kennen. In gedachte reed ik met haar mee op de regenboog van zelfvertrouwen en ging er een verbeeldingswereld voor mij open. Inmiddels weet ik dat er in fantasie een hoge dosis waarheid zit. Als ik nu momenten van dapperheid voel aankomen dan herinner ik me altijd even aan Freyja.

freyaEven geleden werd ik zelf gemasseerd op en opnieuw voelde ik die hardnekkige stalen deur. Ik herinnerde me aan de woorden uit het Matje *open over mijn afgeslotenheid* en heel zachtjes, voelde ik het zilveren staal smelten en biggelde als volle bevrijdende tranen over mijn wang…

Zo werkt het met mechanismes; die zijn niet zomaar weg. Misschien wel nooit. Daar gaat het ook niet om, gelukkig. De uitdaging is om jezelf toe te eigenen met alles er op en eraan, juist je eigen patronen. Op deze manier geef je jezelf een kans om van jezelf te leren en dat is kostbaar. Voor mij werkt stoutmoedigheid en zo heeft ieder zijn eigen weg.

Ook al voel je je alleen, niemand is alleen. Soms heb je gewoon een steuntje in de rug nodig. Lang leve de (massage)therapie of maak bijvoorbeeld fijn gebruik van de hierboven beschreven boekentip, als je wilt natuurlijk.

Veel massage- en/of leesplezier voor jou!